Δυο μήνες «Συγκυβέρνηση»

Δυο μήνες «Συγκυβέρνηση»

Του Θανάση Καραΐσκου

Δυο μήνες «Συγκυβέρνηση»

Ο λαός μας πολύ σοφά λέει «η καλή μέρα απ” το πρωί φαίνεται». Και η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ όχι μόνο δεν έφερε αμέσως στη Βουλή νόμο κατάργησης των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων και των εφαρμοστικών νόμων, αφού προεκλογικά είχε κάνει σημαία την κατάργησή τους, αλλά αντίθετα προχώρησε σε νέα συμφωνία επέκτασης του υπάρχοντος μνημονίου με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το λαό μας. Ο ελληνικός λαός καλό είναι να γνωρίζει τι ακριβώς συμβαίνει, να αρχίζει να ξεχωρίζει τα ψέματα από τις αλήθειες, τα διαφημιστικά τρικ και τις απάτες από τη γνήσια ενημέρωση και άποψη.
Η «Συγκυβέρνηση» προσπαθεί να παρουσιάσει ως σκληρή και υπερήφανη μια διαπραγμάτευση που περιέχει ιδιωτικοποιήσεις στρατηγικών υποδομών της χώρας, αεροδρομίων, λιμανιών, δημοσίων επιχειρήσεων, νέο φοροκυνηγητό σε λαϊκά στρώματα, φοροαπαλλαγές για τους ομίλους, επανεξέταση εξαιρέσεων από τις γενικές διατάξεις του συνταξιοδοτικού συστήματος και άλλα σχετικά. Προσπαθεί να αποκρύψει ότι στην πραγματικότητα δεσμεύεται να προχωρήσει στο γνωστό αντιλαϊκό δρόμο των ιδιωτικοποιήσεων και της «απελευθέρωσης» τομέων στρατηγικής σημασίας. Μας παρουσιάζει ως νέα τάχα φιλολαϊκή μορφή ιδιωτικοποίησης τις συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, λες και δεν έχουμε αρκετή πείρα στη χώρα μας από τις ΣΔΙΤ και τις Συμβάσεις παραχώρησης. Έκανε ήδη με τα πρόσφατα μέτρα εσωτερικού δανεισμού το επόμενο βήμα για τη νέα ληστεία των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων. Είναι έτοιμη να προχωρήσει σε νέες αυξήσεις των αντιλαϊκών έμμεσων φόρων, την ώρα που ανακοινώνει νέες κρατικές δαπάνες για τα εξοπλιστικά προγράμματα από τις ΗΠΑ. Μας καλεί να δώσουμε τη μάχη κατά της φοροδιαφυγής, την ώρα που διατηρείτε τις προκλητικές φοροελαφρύνσεις για το μεγάλο κεφάλαιο, για τους εφοπλιστές.
Αυτό που διαπραγματεύεται πραγματικά είναι μια σχετική χαλάρωση της σημερινής περιοριστικής πολιτικής, για να διασφαλίσει περισσότερο κρατικό χρήμα για τους εγχώριους μονοπωλιακούς ομίλους. Η υπερήφανη διαπραγμάτευσή της αφορά συμφέροντα της άρχουσας τάξης που επιδιώκει να υπηρετήσει, όπως και οι προηγούμενοι. Όπως κι αν καταλήξει αυτή η διαπραγμάτευση, ο λαός θα βρεθεί πάλι στη γωνία, θα είναι χαμένος, αν δεν οργανώσει έγκαιρα την αντεπίθεσή του.
Γι αυτό πρέπει να απαντήσει τώρα ο λαός:
– Καμία ανοχή στη νέα συμφωνία που προετοιμάζει νέες μεγάλες μακροχρόνιες δεσμεύσεις.
– Κατάργηση εδώ και τώρα όλων των μνημονίων και των εφαρμοστικών τους νόμων.
– Πάλη για ανάκτηση των απωλειών ξεκινώντας από συγκεκριμένα άμεσα μέτρα πραγματικής ανακούφισης του λαού.
– Ρήξη με την ΕΕ, το κεφάλαιο και την εξουσία τους.
Όμως και έξω από την ΕΕ πρέπει να μπει το ζήτημα της «εξουσίας».
Το ποιος θα κατέχει τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής, αποδεσμεύοντας τη χώρα από την ΕΕ, για να σχεδιάσει κεντρικά, επιστημονικά, πανεθνικά την οικονομία της χώρας και τις κοινωνικές υπηρεσίες, έτσι ώστε να αξιοποιείται πλήρως ο πλούτος που υπάρχει στην χώρα, να κατανείμει τους πόρους και το εργατικό δυναμικό ώστε να έχουν μόνιμη και σταθερή δουλειά όλοι και όλες, να έχει ως βάση την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών που θα οδηγούν στην ευημερία του λαού και του τόπου.
Κι αυτός που «να πάρει πρέπει την εξουσία» όπως έλεγε και ο Μπρεχτ, δεν είναι άλλος από την ίδια την εργατική τάξη, το λαό, οικοδομώντας μια ριζικά νέα, διαφορετική κοινωνία.
Αλλιώς και με άλλο νόμισμα, το σύστημα θα εξακολουθεί να παραδέρνει στις κρίσεις του, το αστικό κράτος, αυτό που γνωρίζουμε, θα εξακολουθεί να αναπαράγει τη σαπίλα και τη διαφθορά, τα σκάνδαλα και θα τρέχει να τα μαζεύει υποτίθεται, για να ξεχνιούνται μετά από λίγο καιρό, η χώρα θα μένει αλυσοδεμένη σε ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, σε αδιέξοδα και μια από τα ίδια για το λαό και τη νεολαία.
Όσοι έτρεφαν αυταπάτες για τα προεκλογικά συνθήματα της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, όσοι πίστεψαν ότι θα σκίσει πραγματικά τα μνημόνια και θα βαράει και τα νταούλια για να χορεύουν οι αγορές μπορούν και πρέπει να βγάλουν τώρα συμπεράσματα. Η διαπραγμάτευση της συγκυβέρνησής με τους δανειστές δεν αφορά την ικανοποίηση πραγματικών αναγκών του λαού. Οι «κόκκινες γραμμές» δεν αφορούν ούτε το στοιχειώδες, την ανάκτηση των μεγάλων απωλειών της λαϊκής οικογένειας που μάτωσε την περίοδο της κρίσης.
Ο λαός μας θα πρέπει να οργανώσει την αντεπίθεσή του απέναντι στους πραγματικούς αντιπάλους, δεν υπάρχει άλλος δρόμος για το λαό μας από την προετοιμασία για σύγκρουση, για ρήξη και με την ΕΕ και με το κεφάλαιο και με την εξουσία του.

 

SHARE