Πόσο κοστίζει άραγε η δικαιοσύνη;

Πόσο κοστίζει άραγε η δικαιοσύνη;

«Ο νόμος είναι σαν τον ιστό της αράχνης. Οι μικρές μύγες πιάνονται, ενώ οι μεγάλες σχίζουν το δίχτυ και φεύγουν.» (Σκύθης, 6ος αιώνας π.Χ)

Πόσο κοστίζει άραγε η δικαιοσύνη;

Το πιο διακαές ερώτημα της εποχής: Πόσο κοστίζει; Και σίγουρα υπάρχουν αγαθά και υπηρεσίες που επιδέχονται εκπτώσεις και «σκόντο» και άλλα που αποτελούν πολυτελείς δαπάνες και που μόνο όσοι βρίσκονται στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα μπορούν να απολαμβάνουν. Η απονομή όμως της δικαιοσύνης είναι δεκτική «μιας καλύτερης τιμής» ή είναι προνόμιο μόνο των πλουσίων;
Αν ανατρέξουμε στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν, το να βρει κανείς το δίκιο του ήταν πράγματι προνόμιο που μόνο οι έχοντες μπορούσαν να απολαμβάνουν. Και σήμερα όμως, δεν αλλάζει και πολύ η κατάσταση. Η αναποτελεσματική και απέλπιδα προσπάθεια της κρατικής μηχανής να αυξήσει τα δημόσια έσοδα μέσω αύξησης της αξίας των παραβόλων και, παράλληλα, η προσπάθεια μείωσης του όγκου των δικαστικών υποθέσεων, έχουν καταστήσει τη δικαστική επίλυση διαφορών υψηλής χρηματικής αξίας κοινωνικό αγαθό. Και σ’ αυτά έρχεται να προστεθεί η αμοιβή του δικηγόρου, η οποία μάλιστα πολλές φορές είναι πολύ μικρότερη από το ποσό που θα εισπράξει το Δημόσιο από φόρους και τέλη για την κάθε υπόθεση.
Η μόνη προσπάθεια εξισορρόπησης γίνεται μέσω του ευεργετήματος της πενίας, το οποίο ορίζει συγκεκριμένες προϋποθέσεις υπό τις οποίες μπορούν και συμπολίτες μας με χαμηλό ή μηδενικό εισόδημα να καταφύγουν στη δικαιοσύνη, χωρίς να καταβάλλουν τα προβλεπόμενα, διορίζοντάς τους το Δικαστήριο δωρεάν δικηγόρο προκειμένου να τους εκπροσωπήσει ενώπιον του.
Και που να μπλέκεις τώρα;
Τα δε έξοδα της όλης διαδικασίας αυξάνονται υπέρμετρα με τις συνεχείς αναβολές που προστίθενται ενώ μια δίκη χωρίς ευνοϊκό αποτέλεσμα ή μια αργοπορημένη δικαστική απόφαση, είναι πάντα ανασταλτικοί παράγοντες του να ζητήσει κανείς τη δικαστική επίλυση στο πρόβλημά του.
Δίκαιο και σωστό το συμφέρον του ισχυρότερου;
Και σε όλη την περιγραφόμενη κατάσταση των Ελληνικών Δικαστηρίων έρχονται να προστεθούν δικαστικές αποφάσεις που καταδεικνύουν ότι και από πλευράς δικαστών οι πλούσιοι απολαμβάνουν και άλλα εχέγγυα ευμενέστερων κρίσεων, με πρόσφατο παράδειγμα την υπόθεση του πρώην Υπουργού κ. Παπακωνσταντίνου. Άραγε αν στη θέση του βρισκόταν ένας κοινός θνητός που ήθελε διαπράξει μία νόθευση εγγράφου θα ήταν ίδια η δικαστική απόφαση; Η προηγούμενη νομολογία απαντάει αρνητικά.
Ας μην αναρωτιόμαστε, λοιπόν, τις πταιει για τη σημερινή κατάσταση. Όλα είναι αποτέλεσμα της έλλειψης έγκυρης, έγκαιρης, αποτελεσματικής και πάνω απ’ όλα τυφλής και αμερόληπτης δικαιοσύνης. Ο Δικαστής πρέπει να βρίσκεται τόσο ψηλά στη δικαστική έδρα του, που από κει να μην διακρίνει ποιός είναι φτωχός και ποιός πλούσιος. Και πρέπει οι αποφάσεις του να προσφέρουν τόση αξιοπιστία και τόση ασφάλεια δικαίου ώστε η δικαιοσύνη να γίνει καταφύγιο και όχι κάτεργο των αδυνάτων.

Ελένη Κ. Κριπούρη
Δικηγόρος

SHARE
Η Ελένη Κ. Κριπούρη γεννήθηκε στην Καρδίτσα στις 12 Οκτωβρίου του 1985. Αποφοίτησε από το 5ο Ενιαίο Λύκειο Καρδίτσας και σπούδασε στο Τμήμα Νομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης. Το 2008, μετά το πέρας των σπουδών της, επέστρεψε στην Καρδίτσα και έκτοτε διατηρεί δικηγορικό γραφείο στην οδό Πλαστήρα 1. Μιλά αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά. Είναι παντρεμένη και μητέρα ενός παιδιού.