Για τη μικρή Άννυ

Για τη μικρή Άννυ

Πρέπει να μάθουμε να μιλάμε έγκαιρα…

Για τη μικρή Άννυ

Τις τελευταίες ημέρες, με κάθε τηλεκοντρόλ, με κάθε «κλικ», με κάθε γύρισμα σελίδας, τα αυτιά και τα μάτια μας βομβαρδίζονται από την υπόθεση της μικρής Άννυ. Τραγικές λεπτομέρειες και αναλυτικές αναφορές, ατέρμονες συζητήσεις και καταθέσεις μαρτύρων και εμπειρογνωμόνων από τη μια, και από την άλλη, λαϊκοί ιεροεξεταστές έτοιμοι να επιβάλλουν θανατική ποινή με αργό και επώδυνο θάνατο στο δράστη, και αρμόδια χείλη να επικροτούν την τιμωρία του από τους ήδη καταδικασθέντες. Είπαμε, είπαμε, είπαμε… Γιατί ξέρουμε να λέμε πολλά, αλλά τώρα είναι ήδη αργά. Τώρα δεν έχει κανένα νόημα, γιατί τώρα το κακό έχει γίνει και πρέπει, τουλάχιστον, από αυτό να βγούμε πιο προσεκτικοί. Πρέπει να προσέχουμε τα παιδιά. Και δεν εννοώ μόνο τα δικά μας τα παιδιά, αλλά όλα τα παιδιά

Ενώ είμαστε πρόθυμοι ανά πάσα στιγμή να μιλήσουμε για το έγκλημα που διεπράχθη, αφήνουμε ατάραχοι να συμβαίνουν αλλά αδικήματα σε βάρος παιδιών ακριβώς δίπλα μας, χωρίς να κάνουμε το παραμικρό. Τα παιδιά δεν έχουν δυνατές φωνές και τα παιδιά θύματα βίας δεν έχουν πολλές φορές τη δυνατότητα να ζητήσουν βοήθεια. Δεν πρέπει να περιμένουμε να χτυπήσουν την πόρτα μας. Εμείς είμαστε αυτοί που πρέπει άμεσα να καταγγείλουμε οποιοδήποτε περιστατικό βίας κατά ανηλίκου υποπέσει στην αντίληψή μας, είτε αυτό συμβεί στο δρόμο, είτε αυτό έχει να κάνει με τις φωνές που έρχονται από το διπλανό διαμέρισμα. Πρέπει να μάθουμε να μιλάμε έγκαιρα, ανώνυμα ή επώνυμα. Κάθε τι άλλο είναι υποκρισία.

Και μόνο η έγκαιρη καταγγελία μπορεί να αποτρέψει τέτοιου είδους περιστατικά γιατί άρρωστα μυαλά θα υπάρχουν πάντα. Όποια και αν είναι η ετυμηγορία επί της ποινής του δράστη και από όπου και αν αυτή τελικά προέλθει, δε θα σταματήσει τη βία κατά των παιδιών. Ακόμη και αν εφαρμοζόταν η θανατική ποινή, δε θα απέτρεπε το δράστη από το να διαπράξει το έγκλημα. Κανείς δεν ανατρέχει στον Ποινικό Κώδικα πριν διαπράξει ένα έγκλημα να δει ποια είναι η επαπειλούμενη ποινή, ούτε θα δρούσε ανασταλτικά για τέτοιου είδους ψυχικά ασθενείς εγκληματίες. Ούτε φυσικά μπορούμε να λέμε ότι είμαστε ευνομούμενη κοινωνία αν αφήνουμε έστω και έμμεσα την ποινική δίωξη των εγκλημάτων στους έγκλειστους των φυλακών. Αυτό που πρέπει να μάθουμε είναι να είμαστε καλύτεροι πολίτες, είναι να μάθουμε να είμαστε καλύτεροι άνθρωποι.

Δυστυχώς, δεν είναι μόνο η Άννυ, είναι ένας τεράστιος αριθμός παιδιών που βρίσκονται γύρω μας και που καθαρίζουν τα τζάμια των αυτοκινήτων μας, πωλούν λουλούδια στις βραδινές εξόδους μας, ζητιανεύουν στις γωνίες του δρόμου ή εκδίδονται για ένα κομμάτι ψωμί. Είναι το παιδί που κρατάει στην αγκαλιά της μια γυναίκα που ζητιανεύει και φαίνεται συνέχεια να κοιμάται. Είναι το παιδί στο διπλανό διαμέρισμα που κάθε τόσο ακούγεται να κλαίει. Είναι παιδιά και η βία κατά αυτών συμβαίνει δίπλα μας. Αντί λοιπόν να τη διαιωνίζουμε, ας την καταγγείλουμε έγκαιρα. Ας μιλήσουμε όταν πρέπει. Για το μετά, αρκεί η σιωπή.

SHARE
Η Ελένη Κ. Κριπούρη γεννήθηκε στην Καρδίτσα στις 12 Οκτωβρίου του 1985. Αποφοίτησε από το 5ο Ενιαίο Λύκειο Καρδίτσας και σπούδασε στο Τμήμα Νομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης. Το 2008, μετά το πέρας των σπουδών της, επέστρεψε στην Καρδίτσα και έκτοτε διατηρεί δικηγορικό γραφείο στην οδό Πλαστήρα 1. Μιλά αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά. Είναι παντρεμένη και μητέρα ενός παιδιού.