Παυσίλυπο Καρδίτσας, το πάρκο μας

Παυσίλυπο Καρδίτσας, το πάρκο μας

Το Παυσίλυπο του χθες και του σήμερα

Παυσίλυπο Καρδίτσας, το πάρκο μας

Το όνομά του προέρχεται από το αρχαίο επίθετο «παυσίλυπος-η-ον» που σημαίνει «αυτός που σταματά/παύει τη λύπη». Ήταν όμως πάντα έτσι; Ένα όμορφο πάρκο γεμάτο γονείς που κάνουν ατελείωτες καλοκαιρινές βόλτες με μωρά στα καρότσια, παιδιά που κλαίνε για να μην κατέβουν από τις κούνιες, ελεύθερα παγώνια που τα ταΐζουν μικρά παιδιά τα πρωινά του φθινοπώρου, ποδήλατα που περνούν, ενήλικες που πίνουν πρωινό καφέ διαβάζοντας εφημερίδα; Ήταν πάντα το Παυσίλυπο ένα πάρκο γεμάτο μπάλες, πατίνια, πλανόδιους, παιδικά γέλια και ζευγαράκια που φιλιούνται σε κάποιο παγκάκι; Απ’ ό,τι θυμάμαι, όχι…

Το «παλιό» Παυσίλυπο (πριν από 20 και κάτι παραπάνω χρόνια) δεν είχε καμία σχέση με το «σημερινό». Στις παιδικές αναμνήσεις μου (ίσως και λίγο ή πολύ διογκωμένες εξαιτίας του παιδικού μου μυαλού) το Παυσίλυπο ήταν για μένα ο «εφιάλτης στο δρόμο για το φροντιστήριο»! Αν θυμάμαι καλά, υπήρχε μόνο ένας κεντρικός δρόμος και δεξιά και αριστερά το χάος! Ένα δάσος σκοτεινό… χωρίς φώτα, τρομακτικό και υποχθόνιο! Και εξαιτίας της έλλειψης φωτισμού φιλοξενούσε τα βράδια «σκηνές» ακατάλληλες για ανηλίκους! Οι γονείς μας μάς έλεγαν: «Μην περνάτε από κει!» και εννοείται πως δεν τολμούσαμε να περάσουμε. Δεν υπήρχε το σημερινό αναψυκτήριο ή τα πλακόστρωτα δρομάκια, ούτε τα λοφάκια με τα λουλουδάκια, ούτε το άγαλμα της μάνας. Μόνο οι κούνιες και οι τσουλήθρες υπάρχαν -ευτυχώς όμως μέχρι πρόσφατα, αφού αυτή τη στιγμή γίνονται εργασίες αντικατάστασής τους… Υπήρχαν οι τουαλέτες και ένας ζωολογικός κήπος με πτηνά, ενώ στο σημερινό Ληξιαρχείο στεγαζόταν το Δημοτικό Ωδείο της πόλης. Και φυσικά υπήρχαν τα παγώνια, διαχρονική αξία… Τέλος, υπήρχε και μια μικρή λιμνούλα με ψαράκια και πέτρες γύρω γύρω, πάνω στις οποίες καθόμασταν-μια θετική ανάμνηση μέσα στο «χάος».

Διαβάζοντας την ιστορία του Παυσιλύπου αποφάσισα να μην την παρουσιάσω με λεπτομέρειες, αλλά αξίζει να αναφερθούν κάποιες χρονολογίες-σταθμοί. Καταρχήν, το πάρκο δημιουργήθηκε το 1892, όταν ο Δήμαρχος Σ. Λάππας αποφάσισε να αναδιαμορφώσει τον τότε χώρο (με ποταμάκι και χαντάκια που ανήκε σε τσιφλίκι και όπου πραγματοποιούνταν η εβδομαδιαία ζωαγορά και ετήσιες εμποροπανηγύρεις) με τη βοήθεια του μηχανικού Γ. Φώσκολου, ο οποίος το σχεδίασε. Από τότε όμως και για χρόνια προς το Παυσίλυπο επιδείχθηκε αδιαφορία και ένας συνεχής «περιορισμός». «Περιοριζόταν» μία για να φτιαχτεί το 3ο δημοτικό (1932), μία για τη δημιουργία του πολυϊατρείου, άλλοτε έκοβαν τα δέντρα του κτλ. Θα σταθώ στο Δεκέμβριο του 1952, όταν επί Δημάρχου Α. Μπλατσούκα φιλοτεχνήθηκε η μαρμάρινη προτομή του Ν. Πλαστήρα από τον Κ. Λουκόπουλο. Θα κάνω και μία στάση στη δεκαετία του ‘50, όταν ο Δήμαρχος Β. Τζέλλας αποτελείωσε το κέντρο αναψυχής και έκανε την ανύψωση και τσιμεντόστρωση του αύλιου χώρου μπροστά από αυτό. Επόμενη στάση στην εποχή που ο δήμαρχος Χ. Γιούτσικος (1975) ανακαίνισε το Παυσίλυπο. Και μετά ήρθε η περίοδος της πλήρους εγκατάλειψης, μάλλον εποχή που ταυτίζεται με τις «τρομακτικές παιδικές αναμνήσεις μου».

Μόλις το 1984 εκδηλώθηκε εκ νέου ενδιαφέρον για το Παυσίλυπο, όταν ο Δήμαρχος Δ. Αρχοντής προκήρξε πανελλήνιο αρχιτεκτονικό διαγωνισμό, με τον οποίο προβλέπονταν εν συντομία τα εξής: ενοποίηση του Παυσιλύπου με την πλατεία Πλαστήρα, οι γύρω δρόμοι να γίνουν πεζόδρομοι και βελτίωση και επέκταση του πρασίνου με στόχο να γίνει το Παυσίλυπο ένας μεγάλος κήπος για αναψυχή. Και ευτυχώς αυτό το όνειρο έγινε πραγματικότητα με τη βοήθεια και των επόμενων δημάρχων που συνέβαλλαν σημαντικά στην πραγματοποίηση και διατήρηση της σημερινής φυσιογνωμίας του Παυσιλύπου (Α. Κανταρτζής, Χ. Τέγος, Δ. Βερίλλης, Κ. Παπαλός και Φ. Αλεξάκος) τους οποίους και ευχαριστούμε.

Παυσίλιπο (55)

Τη σημερινή φυσιογνωμία του λοιπόν την απέκτησε το Παυσίλυπο από τη δεκαετία του ’90 και έπειτα. Γι’ αυτό και οι ανατριχιαστικές παιδικές μου αναμνήσεις «αντικαταστάθηκαν» από τις όμορφες εφηβικές. Στο αναψυκτήριο του Παυσιλύπου άρχισαν να γίνονται οι σχολικοί μας χοροί στο λύκειο και συνηθίζαμε να βγαίνουμε για ποτό στην πίσω αυλή του, που σήμερα δυστυχώς δεν χρησιμοποιείται καθόλου. Άλλοτε παίζαμε τάβλι πίνοντας καφέ ή τρώγοντας παγωτό και καθόμασταν στα παγκάκια ή στα γρασίδια του στα κενά μεταξύ των φροντιστηρίων. Όλοι το αγαπήσαμε το Παυσίλυπο, ειδικά από τη στιγμή που άρχισε να φιλοξενεί και εκδηλώσεις του Δήμου ή συναυλίες. Σήμερα αποτελεί στολίδι της πόλης μας. Όλοι πάμε με περηφάνια βόλτα σε αυτό φίλους που έρχονται από άλλες πόλεις και μας αρέσει πολύ να περπατάμε σ’ αυτό όλες τις ώρες της ημέρας και όλες τις εποχές. Τα παιδιά το λατρεύουν και τα παγώνια του το κάνουν πιο όμορφο και πιο ξεχωριστό από άλλα πάρκα σε άλλες πόλεις. Και σίγουρα χαιρόμαστε που η παιδική χαρά θα γίνει πιο ασφαλής. Είναι το δικό μας ξεχωριστό πάρκο που ακόμη κι αν είμαστε κουρασμένοι ή στεναχωρημένοι συμβάλλει με τον τρόπο του στο να «πάψει» η λύπη μας και να ξεκουραστούμε με τα όμορφά του χρώματα, να ξεχαστούμε από τα άγχη, να ηρεμήσουμε, να χαμογελάσουμε…

Συντακτική ομάδα του Karditsa 24

Παυσίλιπο (10)

Παυσίλιπο (13)

Παυσίλιπο (15)

Παυσίλιπο (23)

Παυσίλιπο (24)

Παυσίλιπο (26)

Παυσίλιπο (28)

Παυσίλιπο (29)

Παυσίλιπο (31)

Παυσίλιπο (34)

Παυσίλιπο (37)

Παυσίλιπο (38)

Παυσίλιπο (43)

Παυσίλιπο (45)

Παυσίλιπο (46)

Παυσίλιπο (47)

Παυσίλιπο (55)

Παυσίλιπο (57)

 

SHARE