Heavy Metals

Heavy Metals

Πάει καιρός από το τελευταίο άρθρο στο karditsa24.gr. Λίγο το καλοκαίρι, λίγο οι εξελίξεις στην Ελλάδα και φυσικά η δουλειά, δεν μου επέτρεψαν να βρω το χρόνο και την έμπνευση να ολοκληρώσω κάποιο από τα διάφορα άρθρα που είχα σκοπό να στείλω στη στήλη που, ελπίζω, να διαβάζετε. Στο παρόν άρθρο θα ήθελα να συνεχίσω στον εμπλουτισμό του εύρους που θα ήθελα η στήλη να ασχολείται. Για αυτό το λόγο θα ήθελα να αποδώσω φόρο τιμής στη νεανική μου ηλικία και σε μια από τις αγαπημένες μας συνήθειες. Περάσαμε αρκετά χρόνια ακούγοντας rock και metal, συλλέγοντας και ανταλλάζοντας δίσκους, πηγαίνοντας σε συναυλίες και, φυσικά, διαβάζοντας το   Metal Hammer. Κάθε Αύγουστο, το αγαπημένο μας περιοδικό έκανε τα γνωστά επικά αφιερώματα, τα οποία «απορροφούσαμε» σαν σφουγγάρια. Στο άρθρο του Αυγούστου λοιπόν θα κάνω το δικό μου αφιέρωμα σε μέταλ τραγούδια που έχουν σχέση με επιστήμη. Παρακάτω σας δίνω ένα playlist με ωραία τραγούδια χωρισμένα σε διάφορες κατηγορίες. Φυσικά τα παρακάτω παραδείγματα είναι ενδεικτικά καθώς υπάρχουν πολλές ακόμη παρόμοιες περιπτώσεις.

Σημείωση: Το άρθρο αυτό αφιερώνεται σε blogger του K24, ο οποίος είναι μονίμως «εκτός θέματος».

1 | Με Science στον τίτλο:

«Science»

by System of a Down

INFO: Έτος: 2001 | Δίσκος: Toxicity (American Recordings) | Track #10 (2:43)

Το τραγούδι αυτό προέρχεται από έναν από τους πιο σημαντικούς δίσκους του heavy metal, το Toxicity των System of a Down, ο οποίος απογείωσε την καριέρα των τεσσάρων Αμερικανών με Αρμένικη καταγωγή. Σαν δίσκος ακούγεται «μονοκοπανιά» και στη συνέχεια παραμένει για πολύ μεγάλο διάστημα στο playlist. Το «Science» μένει, όπως είναι φυσικό, στη σκιά των «Prison Song», «Chop Suey!», «Toxicity» και «Aerials» και σου μένει στο μυαλό από το ρεφρέν «Σπέρι μάστρου όθινς, σπέρι μάστρου όθινς, σπέρι μάστρου όθινς …» το οποίο διαβάζεται ως «Spirit-moves-through-all-things». Βέβαια η μουσική και ο ρυθμός κάνουν αυτό το μικρό (σε διάρκεια) κομμάτι ως μια ωραιότατη γέφυρα από το μνημειώδες «ATWA» προς το καταπληκτικό τέλος αυτής της δισκάρας.

Ωστόσο, οι στίχοι του Tankian είναι ίσως από τους πιο ολοκληρωμένους αυτού του δίσκου και ασχολούνται με την επιστήμη και την πίστη, καθώς «η επιστήμη αποτυγχάνει να αναγνωρίσει το σημαντικότερο κομμάτι της ανθρώπινης ύπαρξης» [Science fails to recognise the single most potent element of human existence] το οποίο είναι η «πίστη» [is faith, faith, faith, faith]. Όλο αυτό έχει ως αποτέλεσμα η «επιστήμη να έχει απογοητεύσει τη μητέρα γη» [Science has failed our mother earth], καθώς «το πνεύμα κινείται μέσα σε όλα τα πράγματα» [Spirit-moves-through-all-things].

Tip: Στο τραγούδι συμμετέχει με την καταπληκτική του φωνή ο Arto Tumboyacian, οποίος ακούγεται και στο τέλος του δίσκου, o οποίος έχει δουλέψει μέχρι και με την Ελευθερία Αρβανιτάκη.

«Science»

by Septic Flesh

INFO: Έτος: 1999 | Δίσκος: Revolution DNA (Holy Records) | Track #1 (4:23)

Οι Septic Flesh είναι μια από τις σημαντικότερες Ελληνικές μέταλ μπάντες, οι οποίοι μαζί με τους Rotting Christ, κράτησαν για πολλά χρόνια την Ελληνική μπλακ μέταλ σκηνή σε πολύ ηψηλό επίπεδο. Ο δίσκος «Revolution DNA» είναι αναμφίβολα μια από τις μεγάλες επιτυχίες τους και το άρθρο αυτό θα μπορούσε να αναφέρεται μόνο σε αυτόν καθώς όλα τα τραγούδια έχουν μια επιστημονική σημασία (π.χ. Radioactive, DNA, Telescope, Android κ.α.), αλλά εδώ επιλέγω το εναρκτήριο κομμάτι το οποίο σε βάζει αμέσως στο κλίμα του δίσκου. Οι στίχοι των Spiros A. & Sotiris V. ασχολούνται με την επιστημονική λογική και μεθοδολογία καθώς η επιστήμη είναι «μια μάχη για να αποδείξεις τι είναι πιθανό και τι όχι» [battle to determine what is possible and what is not], ενώ είναι «δύσκολο να δεις πέρα από τα μικρά πράγματα τα οποία πιστεύουμε» [It is so hard to see beyond the small things that we believe]. Η επιστήμη αποτελείται από «ράφια γεμάτα με εργασίας που έχουν αποδειχθεί λάθος» [Bookshelves are full with works that have been proven wrong] και ό,τι ήταν «αίρεση πλέον είναι ο κανόνας» [Things that once were heresies have turned to be the rules]. Κορυφαία στιγμή του κομματιού είναι το λυρικό ρεφρέν «Science, everlasting science. A magical alliance of reason and result», το οποίο από τη στιγμή που θα το ακούσεις για πρώτη φορά σου καρφώνεται στο μυαλό και από εκεί και πέρα δεν το ξεχνάς ποτέ όταν ακούς το όνομα Septic Flesh. Ένας πολύ καλός δίσκος, που ο κάθε Έλληνας metalhead οφείλει να έχει στη συλλογή του.

2 | Μπάντες με «επιστημονικά» ονόματα

«Iron Tusk»
by Mastodon
INFO: Έτος: 2004 | Δίσκος: Leviathan (Relapse) | Track #5 (3:03)

Καθώς έχω περάσει πολλά χρόνια από τη ζωή μου σε ανασκαφές χαυλιοδόντων (tusk) από μαστόδοντες (mastodon), ομολογώ ότι από την πρώτη στιγμή είχα ενδιαφέρον για αυτή τη μπάντα από την Ατλάντα των Η.Π.Α.. Όπως αναφέρει ο κιθαρίστας της μπάντας Bill Kelliher στη συνέντευξη του στον Daniel Becker, η μπάντα πήρε το όνομα της από το τατουάζ που έχει ο ίδιος στο μπράτσο του (βλ. Εικόνα). Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα σύμβολο του Μπόμπα Φετ από τον Πόλεμο των Άστρων, το οποίο θύμισε στα μέλη της μπάντας ένα μαμούθ. Τότε άρχισαν να συζητάνε για αυτά τα ζώα και συγκεκριμένα για ένα συγγενές είδος, τον μαστόδοντα (Mastodon), από το οποίο έχουν βρεθεί πάμπολλα απολιθώματα σε ολόκληρο τον κόσμο. Στην Ελλάδα, και συγκεκριμένα στη Μηλιά Γρεβενών, έχουμε ανακαλύψει τους μεγαλύτερους χαυλιόδοντες στον κόσμο με μήκος 5,02 μέτρα. Φυσικά, όπως φαντάζεστε, έστειλα email στη μπάντα το 2007, αλλά δεν έλαβα ποτέ απάντηση…

Science
Artwork: Paul Romano
Science1
Πηγή: http://starwars.wikia.com/wiki/Boba_Fett

3 | Δίσκοι με επιστημονικά εξώφυλλα

«Broken»

by Sentenced

INFO: Έτος: 2000 | Δίσκος: Crimson (Century Media) | Track #5 (4:31)

Science2
Artwork: Niklas Sundin

Χωρίς δεύτερη σκέψη σε αυτήν την κατηγορία μπαίνει η δισκάρα από την Φινλανδική μπάντα Sentenced, η οποία στο εξώφυλλο έχει το σκελετό ενός δεινόσαυρου, ενώ στο φόντο, αχνά, φαίνεται η σπειροειδής δομή αμμωνιτών. Τη σύνθεση του εξωφύλλου φιλοτέχνησε ο Niklas Sundin των Dark Tranquility. Όπως αποκαλύπτει σε συνέντευξη του ο κιθαρίστας Sami Lopakka, αυτό το εξώφυλλο ταίριαζε καλύτερα στο θέμα του δίσκου, καθώς είναι «κάτι που πέθανε και χάθηκε για πάντα». Εκεί όμως ο δημοσιογράφος επιμένει ότι «είναι ένα απολίθωμα, επομένως δεν έχει χαθεί για πάντα», για να του πει ο Lopakka ότι «Ναι, αλλά η ζωή έχει φύγει για πάντα» [Πηγή: http://www.sentenced.org/v3/interview_3.html]. Μιλάμε για απολαυστικά λόγια. Όλα τα κομμάτια του δίσκου είναι ένα-και-ένα, αλλά αυτό που ξεχωρίζει είναι το Broken, το οποίο κανείς θα μπορούσε να το συσχετίσει με τα σπασμένα απολιθώματα που βρίσκουμε στις ανασκαφές μας. Πολύ ωραίος δίσκος, και μια μπάντα που θα είναι δίπλα σας όταν έχετε κατάθλιψη.

4 | Μια κατηγορία μόνος του

Ayreon

Όταν μιλάμε για «επιστημονική» μουσική βάζουμε εκτός συναγωνισμού τον Ολλανδό μουσικό και παραγωγό Arjen Anthony Lucassen. Όλοι οι δίσκοι είναι αριστοτεχνικά, επιστημονικά, στημένοι, ενώ το είδος της μουσικής που παίζει είναι σίγουρα progressive, αλλά μπλέκει πολλά είδη μουσικής. Χαρακτηριστικό των δίσκων του είναι  είναι ότι είναι concept albums, δηλαδή διηγούνται μια ιστορία μέσα από τους στίχους και τη μουσική. Επίσης στα περισσότερα τραγούδια συμμετέχουν πάρα πολύ γνωστοί μουσικοί (π.χ. η Anneke van Giersbergen των Gathering, ο Bruce Dickinson των Iron Maiden, ο James La Brie των Dream Theater, η Lana Lane κ.α.). Η επιστήμη, η επιστημονική φαντασία, το διάστημα, το παρελθόν και το μέλλον είναι μερικά από τα βασικά θέματα με τα οποία ασχολείται ο Lucassen. Ο τελευταίος δίσκος «The Theory of Everything» [2013, InsideOut Music] είναι ίσως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα, καθώς διηγείται την ιστορία μια οικογένειας της οποίας ο πατέρας δουλεύει πάνω σε μια θεωρία των «πάντων» για να εξηγήσει τη λειτουργία του κόσμου. Ο βασικός όμως χαρακτήρας είναι το παιδί, το οποίο ανακαλύπτει την ιδιοφυϊα του στην πορεία του δίσκου. Με τίτλους όπως «Patterns», «Diagnosis», «Quantum Chaos» και «String Theory» το επιστημονικό πλαίσιο στο οποίο κινείται ο δίσκος είναι εμφανές. Εάν είχα όμως να διαλέξω ανάμεσα στους δίσκους των Ayreon, θα διάλεγα χωρίς δεύτερη σκέψη το:

«Universal Migrator Part I: The Dream Sequencer»

by Ayreon

INFO: Έτος: 2000 | (Transmission/InsideOut/SPV) | Tracks #11 (1:10:14)

Αυτή η δισκάρα μιλάει για μια μηχανή, το Dream Sequencer, το οποίο έχουν κατασκευάσει επιστήμονες στον Άρη (όπου κατέφυγαν οι άνθρωποι μετά την καταστροφή της Γης). Με αυτή τη μηχανή, μέσω ύπνωσης, ο χρήστης επιστρέφει σε προηγούμενες αναμνήσεις και προηγούμενες ζωές. Το πρώτο κομμάτι [The Dream Sequencer; 5:10; ft. Lana Lane] ξεκινά με το χρήστη να μπαίνει στη μηχανή προκειμένου να «ταξιδέψει» με τα όνειρα του στο παρελθόν.

Μετά την εισαγωγή, το My House on Mars [7:49; ft. Johan Edlung & Floor Jansen] μιλάει για τους τελευταίους ανθρώπους στον πλανήτη Άρη (μετά την καταστροφή της Γης) και τις νέες σχέσεις μεταξύ τους αλλά και το σκοτεινό μέλλον. Αρχίζεις να ανατριχιάζεις για πρώτη φορά στο 8:21 του δίσκου, όταν συνειδητοποιείς ότι:

I’ll never smell the ocean breeze
I’ll never climb the highest trees
I’ll never feel the burning sun
I’ll never meet my chosen one…

Με ήχους πυροβολισμών, ο δίσκος σε πάει πίσω στο 2084 [7:42; ft. Lana Lane], που είναι το έτος όπου έλαβε χώρα ο πόλεμος που τελικά οδήγησε στην καταστροφή της Γης. Η δεύτερη ανατριχίλα έρχεται στο 15:10, όταν:

My body lies motionless
Upon the kitchen floor
The Earth has died, the world’s at rest
2084

Η επόμενη στάση είναι στον Ιούλιο του 1969, όπου στο τραγούδι One Small Step [8:46; ft Edward Reekers & lana Lane] πιθανότατα ο Lucassen μοιράζεται μαζί μας την προσωπική του εμπειρία για την προσεδάφιση στη Σελήνη. Η ροκ μουσική, τα πλήκτρα και η ωραία κιθάρα σε ταξιδεύουν στη δική σου παιδική ηλικία, όπου:

I go back to my warm bed, back to my dreams
But not the one of the planets

Στη συνέχεια μιλάει για το Night Watch (όχι αυτή του Game of Thrones) αλλά για τη χρυσή Ολλανδική εποχή και την Shooting Company of Captain Frans B. Cocq [7:59; ft Mouse & Lana Lane]. H ανατριχίλα έρχεται ξανά από την αρχή του κομματιού με την μελωδία που και τη φωνή του Mouse που σε ταξιδεύει. Το αγαπημένο μου κομμάτι, και η καλύτερη εμρηνεία της Lane στο δίσκο, είναι το Dragon on the Sea [7:09], που σε πάει στο 1588 και στη ναυμαχία ανάμεσα στο βρετανικό και ισπανικό στόλο με νικητή το «δράκο» Sir Francis Drake. Δώσε στο κομμάτι το χρόνο (λίγο βαρετό ρεφρέν είναι η αλήθεια), γιατί στο 42:32 το τραγούδι σε αποζημειώσει:

Dragon ships they keep on sailing, on to Nova Albion
While the waking world is sleeping, dragon ships are sailing on…

Ο δίσκος κλείνει με άλλα πέντε τραγούδια που φτάνουν από τους Μάγιας [Temple of the Cat; 4:11; ft Jacqueline Govaert], μέχρι τον First Man on Earth [7:20; ft Neal Morse & Marc McCrite]. Αλλά περίμενε τη φοβερή τραγουδάρα Carried by the Wind [3:59] όπου ο ίδιος ο Lucassen τραγουδά και σου μιλά για τον ίδιο τον Ayreon, ενώ το τραγούδι μπλέκεται με τον πρώτο δίσκο, The Final Experiment. Ένα τραγούδι, έξω και πέρα από τα όρια του δίσκου, που θα συνδέει όλη τη δισκογραφία αυτού του μεγάλου μουσικού, γιατί στο 50:22:

This can’t be the end, so let it begin
My message will reach you, carried by the wind

5 | Αυτοί που το «τερμάτισαν»

Σε αυτήν την κατηγορία μπαίνουν όσοι το έχουν πραγματικά «τερματίσει», ο καθένας για διαφορετικό λόγο.

«Rhyacian»

by The Ocean

INFO: Έτος: 2007 | Δίσκος: Precambrian (Metal Blade) | Disk II, Track #2 (10:57)

Ολόκληρος ο δίσκος:

Οι The Ocean, τόσο μουσικά αλλά και δημιουργικά, το έχουν τόσο «τερματίσει» που πραγματικά δεν έχω τις γνώσεις να μιλήσω για τη μουσική που έχουν γράψει στο Precambrian. Το μόνο που κάνω είναι να βάλω ποτάκι, ακουστικά και να προσπαθήσω να ακούσω όλο το δίσκο μονομιάς. Είναι δύσκολο να το κάνεις, γιατί το album μέσα σε 2 δίσκους και 15 τραγούδια συνοψίζει ΟΛΟΚΛΗΡΟ το metal. Ναι, δε λέω βλακείες, η προοδευτικότητα της μπάντας αυτής από τη Γερμανία είναι τόσο ασύληπτη που μόνο οι Tool μπορούν να συγκριθούν μαζί τους. Τι δουλειά έχουν σε αυτό το άρθρο? Μα φυσικά το όνομα του δίσκου και των τραγουδιών. Το Προκάμβριο (Precambrian) αποτελεί το διάστημα από τη δημιουργία του πλανήτη (~ 4.6 δις χρόνια πριν), μέχρι και την οριστική εμφάνιση της ζωής πριν από 540 εκ. χρόνια. Το Precambrian χωρίζεται σε δύο «μέρη», το σκοτεινό, δύσκολο και επικίνδυνο για την ανάπτυξη της ζωής Hadean/Archaean (Disk I) και το «πειραματικό» αλλά σαφώς πιο γεμάτο ζώη Proterozoic (Disk ΙΙ). Ο πρώτος δίσκος χωρίζεται στο Hadean (Track 1) και στις υποπεριόδους του  Archean (Εο-, Paleo-, Meso- & Neoarchean = tracks 2-5). Όπως και οι συνθήκες σε εκείνη την εποχή, το πρώτο μέρος του δίσκου είναι βαρύ και σκοτεινό. Στη συνέχεια όμως, με την εμφάνιση και εδραίωση της ζωής κατά το Proterozoic (Disk II), το κλίμα του δίσκου γίνεται πιο μελωδικό, πιο φιλικό στον ακροατή αλλά με διάφορα ξεσπάσματα που θυμίζουν το «παρελθόν». Οι ίδιοι οι the Ocean εξηγούν αυτή τη λογική στην επίσημη ιστοσελίδα τους, αλλά εγώ θα το πάω ένα βήμα πιο πέρα. Όσα θα διαβάσετε παρακάτω βασίζονται στις γνώσεις που έχουμε για αυτές τις περιόδους.

Science3

To Hadean ξεκινά πολύ δυνατά, μεταλλικά και μονότονα, σχεδόν με έλλειψη κάποιας μελωδίας. Όπως και ο πλανήτης μας, το κομμάτι σιγά-σιγά αρχίζει και αποκτά δομή. Το κομμάτι είναι καυτό, όπως και η επιφάνεια της Γης πριν από 4 δις χρόνια. Κοπαννητά drums πέφτουν σαν κομήτες στην επιφάνεια, καθώς δεν υπάρχει ατμόσφαιρα να τους περιορίσει. Κατά το Eoarchean το κεφάλι σου πάει να σπάσει, ζαλίζεσαι, γιατί η τεκτονική και ηφαιστειακή δραστηριότητα ήταν πολύ υψηλή, υψηλότερη από σήμερα. Το κομμάτι σε πνίγει, δεν υπάρχει οξυγόνο. Προς το τέλος, στο κομμάτι έχει μια μελωδία που σε κάνει να φαντάζεσαι ότι μάλλον υπήρχε ζωή από τότε. Χωρίς αμφιβολία όμως ζωή υπήρξε από το Paleoarchean και μετά. Πολλές φωνές σε στρώματα και εναλλαγές, όπως οι στρωματόλιθοι της εποχής εκείνης. Κατά το Mesoarchean συνεχίζεται η ίδια δομή, η ίδια λογική. Κάπου όμως το κομμάτι παγώνει, όπως οι παγετώνες Pongola της εποχής εκείνης. Το Mesoarchean κλείνει εντελώς ασφυκτικά, αλλά στο Neoarchean τα αυτιά σου «αναπνέουν» για πρώτη φορά στο Precambrian. Το τραγούδι έχει ενέργεια, καθώς τότε για πρώτη φορά έχουμε φωτοσύνθεση. Η μελωδία αυτή είναι ό,τι πρέπει για κλείσει το πρώτo δισκάκι, το οποίο αν και μόλις 22 λεπτά, μοιάζει στα αυτιά σου σαν 2 δις χρόνια.

Περνώντας στον Προτεροζωικό αιώνα, κατά το Siderian οι μελωδίες αυξάνουν, όπως και το οξυγόνο στην ατμόσφαιρα. Τέτοιες εκρήξεις μελωδίας σαν οξυγόνο, που τις χρειάζεται ο δίσκος για να έχει ζωή, επαναλαμβάνονται συχνά, και αυξάνονται σταδιακά, μέσα στο Proterozoic. Κατά το Rhyacian υπάρχει μια σαφής έλλειψη μετάλλου στην αρχή του τραγουδιού. Το μέταλλο εμφανίζεται αργότερα, κατά τη διάρκεια και μετά το Rhyacian. Αυτό το μέταλλο είναι όμως διαφορετικό από πριν, είναι πιο βραχνό, σχεδόν «οξειδωμένο», σαν να είχαν κάνει την εμφάνισή τους οι πρώτες χερσαίες μάζες με τα πετρώματά τους εκτεθιμένα στην ατμόσφαιρα. Αυτό το βαρύ, οξειδωμένο, περιβάλλον κυριαρχεί κατά το Orosirian σε σχεδόν doom ρυθμούς. Μέρη του Orosirian όμως μπορούν και αναπνέουν μελωδικά, όπως ποτέ πριν άλλωτε στην ιστορία του δίσκου. Την πρώτη ευκαρυωτική ζωή (τους πρώτους «προγόνους» των κυττάρων μας) τη βλέπουμε με βεβαιότητα στο Statherian, όπου ακούμε την πρώτη καθαρή φωνή του «What it means to be fully human…», με παιδικές μελωδίες και χαλαρότητα, με τη ζωή να κολυμπά σε μια ήρεμη, υδάτινη σχεδόν, μελωδία. To Calymmian ξεκινά σταθερά, όπως η υπερήπειρος Columbia, που είναι η πρώτη που γνωρίζουμε στη Γη. Στο μέσο της περιόδου του Calymmian το τραγούδι αρχίζει να σπάει, να τεμαχίζεται σε διάφορα μικρότερα τμήματα. Κάποια είναι πιο βαθειά, ενώ κάποια άλλα διακρίνονται για την ένταση τους σε σχέση με τα υπόλοιπα. Πιο χαλαρά «ιζήματα» μουσικής λειτουργούν ως καλύμματα στα πιο σκληρά. Αυτά τα «καλύμματα» ιζημάτων έδωσαν το όνομα σε αυτήν την περίοδο. Το Ectasian αρχίζει ήρεμα, αλλά μετά «εκτείνεται» (βλ. το όνομα του Ectasian) σε διάφορες περιόδους γίνεται πιο σκληρό. Η σύγκρουση των ηπείρων οδηγεί σε διάφορα ορογενετικά γεγονότα, δηλαδή σε διάφορες σημαντικές εξάρσεις. Σε σχέση με πριν, το οξυγόνο του κομματιού είναι υψηλότερο, όπως φαίνεται από την μεγαλύτερη χρήση έγχορδων οργάνων που συνοδεύουν το τραγούδι. Η ηρεμία κατά το Stenian αντικατοπτρίζει το γεγονός ότι κατά την περίοδο αυτή υπήρχε μια κυρίως ήπειρος, η Ροδινία, που έδινε μια γενική σταθερότητα. Η μουσική περικλείει το κομμάτι σαν ένας ενιαίος ωκεανός, όπου κατά διαστήματα γίνεται πιο έντονη, με δυνατές καταιγίδες πλυμμηρίζοντας την ήπειρο. Όλα τα τραγούδια του Μεσο-προτεροζωικού είναι γενικά παρόμοια μεταξύ τους, είναι μια ενιαία ενότητα με παρόμοια λογική. Όπως και στις πραγματικές γεωλογικές περιόδους (όπου τα όρια ανάμεσα στα Calymmian, Ectasian και Stenian δεν είναι σαφή), έτσι και τα τρία αυτά τραγούδια δύσκολα ξεχωρίζουν μεταξύ τους και μάλλον θα πρέπει να ακούγονται ως ένα εννιαίο κομμάτι. Συνεχίζοντας στον Νεοπροτεροζωικό αιώνα, συναντάμε το Tonian, ένα τραγούδι το οποίο χαρακτηρίζεται από τις συνεχείς εναλλαγές. Ποτέ ξανά ο πλανήτης μας δεν γνώρισε τόσες πολλές και συνεχείς εναλλαγές στα επίπεδα του διοξειδίου του άνθρακα. Πολλοί επιστήμονες πιστεύουν ότι αυτές οι εναλλαγές οφείλονται για την πτώση της θερμοκρασίας σε αυτό το διάστημα. Αυτό το φαινόμενο είναι έντονο στο τελευταίο κομμάτι, το Cryogenian. Η απουσία στίχων και η ήρεμη, σχεδόν μελαγχολική, μουσική μας δίνουν μια διαφορετική εικόνα για τη Γη. Εκείνο το διάστημα ο πλανήτης είχε σχεδόν παγώσει ολόκληρος, πιθανότατα λόγω της μείωσης του διοξειδίου του άνθρακα που είχε ήδη αρχίσει από το προηγούμενο κομμάτι. Ελάχιστη ζωή συναντούμε σε αυτό το τραγούδι, αλλά στη συνέχεια (στον επόμενο δίσκο) πιθανότατα θα συναντήσουμε την «έκρηξη» της ζωής κατά τη διάρκεια της περιόδου Ediacaran.

Οι The Ocean μας ταξιδεύουν με τη μουσική τους στο παρελθόν, με ένα τρόπο που ποτέ καμία άλλη μπάντα δεν έχει καταφέρει. Δεν ξέρω εάν πραγματικά δούλεψαν τόσο μεθοδικά ώστε να αποδώσουν με μουσική (!) τη γεωλογική ιστορία του πλανήτη μας και ιδιαίτερα μιας από τις λιγότερο γνωστές περιόδους. Είμαι όμως χαρούμενος που το έχουν κάνει. Πιο πάνω έχω επιλέξει το Rhyacian ή το Untimely Meditations (όπως είναι ο εναλλακτικός τίτλος του τραγουδιού) ως δείγμα αυτού του μοναδικού δίσκου. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, σε οποιαδήποτε σοβαρή συζήτηση για τα καλύτερα μέταλ τραγούδια όλων των εποχών, αυτό το κομμάτι θα πρέπει να είναι εκτός συναγωνισμού.

Into the death-throes of my memory: the eternal scourge of the human mind
I’m wandering in times which are not mine

«Higgs boson»

by Piotr Traczyk

INFO: Έτος: 2015 | (1:07)

Αυτοί και αν έχουν «ξεφύγει». Ο Piotr Traczyk, φυσικός στο CERN, μετέτρεψε σε μελωδία τα δεδομένα από τη χαρτογράφηση του Higgs boson, και δημιούργησε τη μέταλ εκδοχή του σωματιδίου αυτού! Στο παραπάνω βίντεο ακούτε το κομμάτι με δύο κιθάρες σε ένα αμφιθέατρο του CERN. Επίσης στο http://cylindricalonion.web.cern.ch/blog/201504/what-would-higgs-discovery-sound-heavy-metal-song μπορείτε να διαβάσετε από τον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο κατάφερε το αποτέλεσμα αυτό.

«Kingnites diamondi»

by Tomas Lindberg

INFO: Έτος: 2015 | (1:07)

http://www.blabbermouth.net/news/heavy-metal-at-the-gates-of-paleontology/

Διάφορα νέα είδη απολιθωμάτων έχουν ονομαστεί με βάση ροκ και μέταλ τραγουδιστών και συγκροτημάτων. Έχουμε για παράδειγμα το δεινόσαυρο Masiakasaurous knopfleri με έμπνευση από τον τραγουδιστή των Dire Straits, την ιγκουάνα Barbaturex morrisoni από τον Jim Morrison, πέντε (!) είδη τριλοβιτών από τους Sex Pistols – Articalymene cooki, A. jonesi, A. matlocki, A. rotteni και A. vicousi, και το θηλαστικό Jaggermeryx με χείλη σαν τον τραγουδιστή των Rolling Stones. Στο παραπάνω λινκ ωστόσο θα βρείτε τραγούδι πάνω στο νέο είδος σκουληκιού με φονικά σαγόνια Kingnites diamondi, το οποίο ονόμασε Σουηδός παλαιοντολόγος προς τιμήν του μεγάλου King Diamond! Τα τραγούδια γράφτηκαν από τον Tomas Lindberg των At the Gates, και μάλιστα μια έκδοση (δείτε το Deep Time Predator Abstract) έχει ως στίχους την περίληψη της δημοσιευμένης εργασίας!

SHARE
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Καρδίτσα. Από πολύ νωρίς έδειξα ενδιαφέρον στις Επιστήμες της Γης και ακολούθησα τον κλάδο των Θετικών Επιστημών, σπουδάζοντας Γεωλογία, Τεκτονική & Στρωματογραφία στο Τμήμα Γεωλογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Απέκτησα το διδακτορικό μου στην Παλαιοντολογία το Φεβρουάριο του 2015 με ειδίκευση στη μελέτη των απολιθωμένων χελωνών της Ελλάδας και της Ευρώπης. Από το 2011 έχω δημοσιεύσει πάνω από 10 επιστημονικά άρθρα σε διεθνή περιοδικά, τόμους βιβλίων, τόμους συνεδρίων και εκλαϊκευμένα περιοδικά. Έχω συμμετάσχει σε πάνω από 15 παλαιοντολογικές ανασκαφές στην Ελλάδα, Ισπανία και Παταγονία. Θεωρώ ως κρίσιμο σημείο την επικοινωνία της επιστήμης, και για αυτό το λόγο έχω συμβάλλει στην ανάπτυξη 14 παλαιοντολογικών εκθέσεων/μουσείων στη Βόρεια Ελλάδα. Αυτή τη στιγμή εργάζομαι ως μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Museo Paleontológico Egidio Feruglio (Trelew, Chubut, Patagonia, Argentina).