Ένα προς ένα

Ένα προς ένα

Ένα προς ένα

Περπατώντας χτες σε κάποιον δρόμο ή σε κάποιο πλακόστρωτο στενό, είχε σκοτάδι είναι η αλήθεια και η όραση μου δε με βοηθά μερικές φορές-και οι υπόλοιπες αισθήσεις μου βέβαια ακολουθούν συχνά την ίδια τακτική-διέκρινα στα δεξιά μου, σε έναν τοίχο από κόκκινο πυρότουβλο, γραμμένο με μαύρη μπογιά ή σπρέι το εξής:

Η ζωή είναι 1-1.

Προς στιγμήν προχώρησα χωρίς να δώσω σημασία. Φτάνοντας στο τέλος  του μαντρότοιχου κοντοστάθηκα.  Ένας ποδηλάτης πέρασε, ευτυχώς,  δίπλα μου, ρίχνοντας μου ένα βλέμμα, που σίγουρα αν το μετέφραζες , θα ήταν ένα μεγάλο : Μην στέκεσαι στον ποδηλατόδρομο ρε ηλίθιε. Κάπως έτσι μπορεί να μοιάζει και το δικό μου βλέμμα όταν οι ποδηλάτες φέρνουν γύρες στα πεζοδρόμια, αλλά δεν είναι της παρούσης.Έκανα αριστερά και μετά από πενήντα μέτρα έφτασα στο σπίτι μου.

Το επόμενο πρωί σηκώθηκα πιασμένος παντού. Από τον αυχένα μέχρι χαμηλά στη μέση. Το κρεβάτι ήταν σκληρό σα να κοιμόμουν πάνω στις τάβλες. Έκανα μια κίνηση με το χέρι μου να πιάσω το ρολόι, γιατί είχα την αίσθηση ότι είχα χάσει εντελώς το πρωινό μου. Και τελικά είχα δίκιο. Κόντευε μεσημέρι, μόνο που εγώ κοιμόμουν στο πάτωμα. Το κομοδίνο ήταν στα δεξιά, αντί να βρίσκεται στα αριστερά μου. Κατέβηκα τη σκάλα, βγήκα στο δρόμο και έστριψα δεξιά. Σε λίγα δευτερόλεπτα έστριψα πάλι δεξιά και κινήθηκα παράλληλα με τον μαντρότοιχο. Δύο υπάλληλοι του Δήμου, εφοδιασμένοι με κατάλληλα εργαλεία και καθαριστικά έσβηναν το δεύτερο 1. Τους κοίταξα αναζητώντας στον τοίχο το σύνθημα. Ο ένας εξ αυτών, ένας άξεστος δημοτικός υπάλληλος, παίρνοντας ύφους μπάτσου, με πλησίασε αργά και με ρώτησε αν το έγραψα εγώ ή αν γνώριζα το δράστη. Δεν του έδωσα σημασία-δεν είχα άλλωστε όρεξη η πρώτη κουβέντα της ημέρας να απευθύνεται στα μούτρα του, εκτός κι αν ήταν να τον βρίσω-και άνοιξα βήμα. Στο πρώτο μαγαζί που βρήκα παρήγγειλα καφέ και ένα τοστ.

1-1.

Ποιός προηγήθηκε, αναρωτήθηκα. Με ποιόν έπαιζε αντίπαλη η ζωή; Στην έδρα της ή εκτός έδρας; Έχει χρόνο για δεύτερο γκολ; Ποιός ανέλαβε να μας ενημερώνει για το σκορ;

Ξεφύλλισα μια εφημερίδα που βρήκα στο διπλανό τραπέζι. Πήγα κατευθείαν στα αθλητικά. Τίποτα. Γύρισα στην πρώτη σελίδα. Είχε μια μεγάλη φωτογραφία του κυρίου γελοίου και της κυρίας αθλίας που κάτι έκαναν. Έπειτα σηκώθηκα και κατευθύνθηκα προς το κέντρο.

Έφτασα στο βιβλιοπωλείο όπου εργάζομαι τα τελευταία 11 χρόνια. Κάθισα στο γραφείο μου, άνοιξα τον υπολογιστή μου και έλεγξα τα mail μου. Άνοιξα το ένα και μοναδικό μήνυμα που βρήκα. Ήταν από ένα φίλο μου, συμφοιτητή. Ήταν ένα αρχείο φωτογραφίας, έκανε ώρα να ανοίξει – σηκώθηκα μέχρι να φορτώσει και επέστρεψα με ένα ποτήρι, ένα παυσίπονο και ένα βιβλίο Άλγεβρας που είχα ξεκινήσει να ξεφυλλίζω από προχθές.

Μόλις κάθισα στο γραφείο μου, κούνησα το ποντίκι του υπολογιστή για να  ξεμαυρίσει η οθόνη και εμφανίστηκε μπροστά μου η εικόνα.

…Τα χέρια μου τρέμουν. Περιμένω πως και πώς να ησυχάσει η γειτονιά για να ξεκινήσω. Είμαι έτοιμος. Έχω εφοδιαστεί κατάλληλα. Έχω καταστρώσει το σχέδιο μου, θα δράσω γρήγορα και πριν προλάβω να κινήσω υποψίες θα έχω γίνει καπνός. Η ώρα κοντεύει 3. Βάζω στον ώμο μου μια τσάντα που ξέθαψα από ένα ντουλάπι και κλείνω την πόρτα του διαμερίσματος μου. Βγαίνω στο δρόμο, στρίβω δεξιά και ξανά δεξιά. Ανοίγω την τσάντα, βγάζω τη μαύρη μπογιά και το πινέλο και αρχίζω να γράφω, βουτώντας το πινέλο βαθιά μέσα στο μεγάλο δοχείο της μπογιάς, μαυρίζοντας μέχρι και τα χέρια μου. Η καρδία μου πρόλαβε να μαυρίσει νωρίτερα.

Την επόμενη μέρα είχα άδεια. Με ξύπνησε στις επτά κάποιος αλλόκοτος θόρυβος. Ντύθηκα, έπλυνα ξανά τα χέρια μου ξύνοντας με τα νύχια μου τα τελευταία μαύρα κομμάτια μπογιάς που είχαν απομείνει και κατέβηκα. Έστριψα δεξιά και ξανά δεξιά. Το σύνθημα που έγραψα έλειπε. Όπως έλειπε και ο τοίχος. Ένα μάτσο τούβλα σκορπισμένα στο δρόμο και στα αυτοκίνητα. Ένα γκρεμισμένο τοπίο παντού μπροστά στα ματιά μου και άνθρωποι να τρέχουν πανικόβλητοι ουρλιάζοντας.

Η ζωή έχασε 1-2, έλεγε το σύνθημα.

Ένα προς ένα-2

SHARE
Ο Βάιος Αδάμου γεννήθηκε στη Λάρισα το 1986. Ειναι απόφοιτος του τμηματος Μαθηματικών του Α.Π.Θ.. Σήμερα ειναι φοιτητής του τμήματος Πολιτικών Μηχανικών Τ.Ε. του Τ.Ε.Ι. Λάρισας. Ασχολείται επαγγελματικά με την κατασκευή δημοσίων και ιδιωτικών έργων - αναλαμβάνοντας την οικογενειακή επιχείρηση - καθώς και με την εκπαίδευση. Λατρεύει τη μουσική, παρακολουθεί κινηματογράφο και θέατρο, φωτογραφίζει συμμετρίες, αλλα η μεγαλύτερη του αγάπη βρίσκεται κρυμμένη αναμεσα σε σελίδες βιβλίων. Συχνά γράφει ποιήματα και ονειρεύεται πως κάποια μέρα θα δημοσιευτούν...