Η πολιτική ως τέχνη της αυταπάτης και της προσαρμογής…

Η πολιτική ως τέχνη της αυταπάτης και της προσαρμογής…

Του Ξυλομένου Κωνσταντίνου Διπλ. Πολιτικού Μηχανικού Α.Π.Θ., MSc - Δημοτικού Συμβούλου Καρδίτσας

Η πολιτική ως τέχνη της αυταπάτης και της προσαρμογής…

Την παραμονή της 15ης Αυγούστου 2015 μετά από ολονύχτια συνεδρίαση της ολομέλειας της βουλής, υπερψηφίστηκε το 3ο μνημόνιο από βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ με αρκετές απώλειες και τη στήριξη των ΝΔ,ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι. Η σύμπραξη των τριών αυτών κομμάτων της αντιπολίτευσης με πρόσχημα την εθνική σωτηρία και την παραμονή της χώρας στην Ευρώπη είχε ως αποτέλεσμα 222 ψήφοι για το νέο «πρόγραμμα διάσωσης» που είναι με διαφορά οι περισσότεροι από τα προηγούμενα δύο μνημόνια. Η εθνική συνεννόηση λοιπόν των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων, που ήταν απαίτηση ενός μέρους της κοινωνίας, των δανειστών και του μιντιακού κατεστημένου, τελικά επετεύχθη. Το θέμα είναι πως αυτό συνέβη με τη συναίνεση και των τριών κομμάτων της αντιπολίτευσης (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, Ποτάμι), τα οποία πλέον όμως με προκλητικό τρόπο στην ψήφιση για τα προαπαιτούμενα του μνημονίου επιλέγουν να υιοθετούν μια κάποια «αντιμνημονικακή» ρητορική, αυτοακυρώνοντας και γελοιοποιώντας με τη στάση τους την πολιτική τους υπόσταση. Στο 3ο μνημόνιο εξάλλου, στου οποίου την επικύρωση συνέβαλαν με την ψήφο τους, περιγράφονταν όλα εκείνα τα σκληρά φορολογικά μέτρα και οι περικοπές μισθών και συντάξεων για τα οποία σήμερα δείχνουν επιλεκτική αμνησία καταγγέλλοντας τα.

Το θέατρο του παραλόγου λοιπόν διαδραματίζεται σχεδόν καθημερινά στα τηλεοπτικά μέσα αλλά και τον τύπο με συνεχής αρθρογραφία, από στελέχη και βουλευτές κυρίως της προηγούμενης συγκυβέρνησης που χαρακτηρίζουν αντικοινωνικά τα φορολογικά μέτρα του μνημονίου και καταδικάζουν την κυβερνητική πολιτική. Η αποδοκιμασία και η καταγγελία των νέων επώδυνων μέτρων από την αντιπολίτευση που το καλοκαίρι ζητούσε πάση θυσία συμφωνία, χωρίς να προτείνεται κάποια εναλλακτική λύση διεξόδου από την περιοριστική πολιτική των δανειστών, αλλά συνέβαλε και με την ψήφο της στην επικύρωση του μνημονίου φανερώνει μια αλλοπρόσαλλη και αντιφατική στάση. Η πολιτική υποκρισία δηλαδή περισσεύει ιδιαίτερα από την παράταξη της ΝΔ, η οποία ως αξιωματική αντιπολίτευση πλέον υιοθετεί μια ανεύθυνη στάση, εγκλωβισμένη σε μια εσωκομματική εσωστρέφεια με την επικείμενη αλλαγή προέδρου και αναζητώντας την ιδεολογική της ταυτότητα μέσα από αυτή. Εξάλλου, πριν έρθει στην εξουσία το 2012, ως αντιπολίτευση τότε μιλούσε για ισοδύναμα και ανύπαρκτες εναλλακτικές στα Ζάππεια αλλά και για μία και μοναδική εξεταστική επιτροπή για το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και το πως μπήκαμε στα μνημόνια. Βέβαια, αυτό τελικά δεν την εμπόδισε να συγκυβερνήσει μαζί του και να ακολουθήσουν μια ενιαία νεοφιλελεύθερη πολιτική που είχε στην κοινωνία τα αποτελέσματα που είναι γνωστά σε όλους.

Η εθνική συνεννόηση λοιπόν, με τον τρόπο και στη βάση την οποία την επιδιώκουν τα συγκεκριμένα πολιτικά κόμματα, ενέχει μόνον πολιτικές σκοπιμότητες και αυταπάτες, χωρίς κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα για την κοινωνία. Η αντιπολίτευση δηλαδή, φαίνεται ότι δεν έχει καμία πρόθεση να καταθέσει ένα διαφορετικό σχέδιο με αντιπροτάσεις των μέτρων του μνημονίου και αποτελεσματικά ισοδύναμα από αυτά που προτείνει η σημερινή κυβέρνηση. Είναι προτιμότερο γι’ αυτή να ακολουθήσει τη δοκιμασμένη τακτική των στείρων καταγγελιών με αοριστίες και ασάφειες ώστε να  διατηρήσει τουλάχιστον την εκλογική της πελατεία και μόνον, για να επιστρέψει στην εξουσία το συντομότερο. Έτσι οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις του παρελθόντος επιστρέφουν στον δοκιμασμένο ρόλο τους δίνοντας προτεραιότητα στην κομματική τους επιβίωση, που εξάλλου τους διατήρησε για πολλά χρόνια στην εξουσία, αγνοώντας τις πραγματικές ανάγκες τις κοινωνίας.