Ουφ! Πάει στο Δημοτικό…

Ουφ! Πάει στο Δημοτικό…

Προβληματισμοί μιας μαμάς...

Ουφ! Πάει στο Δημοτικό…

Η έννοια του «σχολείου» της ήταν οικεία. Είχε πάει παιδικό, προνήπια και νήπια.

Γεννημένη στην Καρδίτσα (όπου όλοι γνωρίζουν όλους) τα πιο πολλά παιδάκια στο τμήμα τα ήξερε. Κάποια μένουν στη γειτονιά μας, με κάποια ήταν μαζί στα νήπια, κάποια έχουν γονείς που είχα εγώ συμμαθητές σε κάποιο φροντιστήριο ή στο σχολείο ή τους γνωρίζω από κάπου. Καρδίτσα είναι αυτή… Οπότε ένιωσε εξαρχής άνετα.

Την πρώτη μέρα (ή μάλλον τη δεύτερη, αφού την πρώτη ήταν ο αγιασμός) και η οποία τελείωσε στις 2 (!!), περίμενε υπομονετικά στη σειρά της με την τσάντα-θηρίο “monster high” ακουμπισμένη στα πόδια της, τα μαλλιά κοτσίδα και αθλητικά παπούτσια (μήπως είχαν και γυμναστική).

(Παρένθεση: “Τσάντα θηρίο” την αποκάλεσε ο δάσκαλος. Είναι από αυτές τις γιγάντιες με τα ροδάκια. Οι 9 στους 10 γονείς το κάναμε αυτό το λάθος! Μα… δε μας προειδοποίησε κανείς… Και τώρα το πληρώνουμε κουβαλώντας τη ή σέρνοντάς την οι ίδιοι, ενώ στο άλλο χέρι κρατάμε το μικρότερο παιδί και στον ώμο έχουμε τη μικρή τσάντα Mc Queen και οι μαμάδες και τη δική μας τσάντα).

Γύρισε από την πρώτη μέρα στο σχολείο κατενθουσιασμένη… Από την μεγάλη της χαρά να μας τα πει όλα έτρωγε και μιλούσε ταυτόχρονα… Σχεδόν δεν έπαιρνε ανάσα… Και τα χτυπήματα ερχόντουσαν ένα ένα:

Το μάθημα τελειώνει καθημερινά στις 2!

Γυμναστική θα κάνουμε 4 φορές την εβδομάδα!

Θα κάνουμε Γλώσσα, Μαθηματικά, Αγγλικά, Μουσική, Υπολογιστές, Θέατρο και… και … δε θυμάμαι τι άλλο…

Πήγαμε με τη Ρ και τη Δ στο κυλικείο και πήραμε μπισκοτάκια και τα μοιραστήκαμε. Να μου δίνεις κάθε μέρα λεφτά για να πάω στο κυλικείο…

Η πρώτη εβδομάδα κύλησε ήρεμα, αφού ο δάσκαλος δεν έβαζε τίποτα για το σπίτι. Και μετά ήρθε η δεύτερη. Έχοντας ακούσει ότι κάποιοι δάσκαλοι είναι πολύ απαιτητικοί, είχα αγχωθεί. Πόση ώρα θα πρέπει να διαβάζει; Θα έχει όρεξη ή θα γκρινιάζει; Θα προλαβαίνουμε όλοι με τα προγράμματα που έχουμε και τις δουλειές;

Οι πρώτες μέρες ήταν λίγο δύσκολες… Γκρίνιαζε (όταν ήταν η ώρα να γράψει) ότι κουράζεται, την έπιαναν τα κλάματα και κάναμε πολλά διαλείμματα…

Μετά όλα μπήκαν σε σειρά:

1. Κόψαμε τον μεσημεριανό ύπνο που ούτως ή άλλως ποτέ δε συμπάθησε… (Μαζί με αυτή “πήρε η μπάλα” και τον μικρότερο υιό).

2. Το γραφείο που βάλαμε στο δωμάτιό της λειτουργεί ως χώρος παιχνιδιού αφού διαβάζει στην κουζίνα…

3. Βρήκα την τέλεια λύση για να αποφύγω τη γκρίνια και την εφαρμόζουμε καθημερινά:

– Η πρώτη άσκηση ζητάει να κάνεις αυτό. Εγώ πάω λίγο να πλύνω τα πιάτα, αλλά κι εσύ μη βιάζεσαι, κάνε τα με την ησυχία σου και θα έρθω να τα ελέγξω.

Στην προσπάθειά της λοιπόν να με εντυπωσιάσει ότι τα έκανε γρήγορα φωνάζει:

– Τέλειωσαααα!

– Κιόλας; Ε, όχι! Δεν σε πιστεύω! Τίποτα δεν πρόλαβα να κάνω!

(Η απόλυτη ικανοποίηση ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της).

– Ο έπαινος δρα ευεργετικά! («Μπράβο! Πω πω! Τι ωραία που το έγραψες!»κτλ)

4. Το βράδυ κοιμάται 10! (πρώτη φορά στα χρονικά, μαζί και ο μικρός)

Τις ελάχιστες φορές που αφήσαμε το διάβασμα για το βράδυ, δεινοπαθήσαμε… Βιώσαμε έναν απίστευτο συνδυασμό γκρίνιας, κλάματος, νύστας και κούρασης…

Μεσημέρι λοιπόν μετά το σχολείο που είναι ακόμη «στην τσίτα»…

Επομένως, μάθαμε κι εμείς να βρίσκουμε τρόπους για να διαβάζει αποτελεσματικά. Από την πρώτη μέρα που γεννήθηκε άλλωστε έχουμε εξασκηθεί να «εφευρίσκουμε τρόπους» για να κάνει αυτό που πρέπει.

5. Από το κυλικείο ψωνίζουμε μόνο κάθε Παρασκευή. Μια μαμά το πρότεινε και το εφαρμόσαμε όλες.

Όλα κυλούσαν ήρεμα, ώσπου ήρθε η πρώτη συνάντηση με τον δάσκαλο. Η συνάντηση πήγε καλά, αλλά μόλις χτύπησε το κουδούνι μπήκε στην τάξη κλαίγοντας και παραπονούμενη ότι την πονάει η κοιλιά. Αμέσως μετά με ζήτησε ο γυμναστής, για να μου πει ότι όποτε δεν της αρέσει κάτι κάθεται, τεμπελιάζει και  δε συμμετέχει σε όλα τα παιχνίδια. Τα αυτιά μου άρχισαν να καίγονται. «Τι κάνω; Πώς το χειρίζομαι; Είναι φυσιολογικό ή να αγχωθώ;» Το μόνο που του ζήτησα ήταν να μην την πιέζει, γιατί υπό πίεση δε θέλει να κάνει τίποτα. Έπειτα, πήγαμε στο κυλικείο και της πήρα μια σοκολότα για να ησυχάσει. Το κλάμα σταμάτησε ξαφνικά, δεν την πονούσε πια η κοιλιά και με αποχαιρέτησε χαρούμενη!

Μετά από ένα μήνα ήρθε η δεύτερη συνάντηση με το δάσκαλο. Την προηγούμενη μέρα μου είχε πει ότι ζήτησε από τον δάσκαλο να καθίσει μόνη της στο πρώτο θρανίο, για να βλέπει καλύτερα… Όχι, δεν ήταν έτσι. Την έβαλε εκεί γιατί μιλούσε. «Μην ανησυχείτε», είπε ο δάσκαλος, «όλα τα παιδιά έχουν περάσει από το θρανίο αυτό»… Αφού λοιπόν μου είπε ότι με τα μαθήματα τα πάει μια χαρά, μου είπε ότι πολλές φορές τραγουδάει μέσα στην τάξη και ότι «Να, σήμερα την ώρα που έμπαινα στην τάξη την άκουσα να αποκαλεί έναν συμμαθητή της μ….α»!

Η αλήθεια είναι ότι «έπεσα από τα σύννεφα»! «Είναι σίγουρος;» σκεφτόμουν, «Είναι δυνατόν; Μήπως τη μπερδεύει με κάποιο άλλο παιδάκι…;»

«Μα αυτή τη λέξη δεν έχω ακούσει ποτέ να τη λέει»!

«Θα μάθει και πολλά άλλα τέτοια «καλά» στο σχολείο, να ξέρετε»!

Τι κάνουμε τώρα; Μάλλον τίποτα… Έκανα αυτό που μου είπε ο δάσκαλος, δεν της είπα τίποτα, αφού είπε θα το χειριστεί εκείνος, παρά την επιμονή της:

–          Τι σου είπε ο δάσκαλος;

–          Ε, ότι μερικές φορές είσαι λίγο ζωηρή…

–          Και τι άλλο;

–          Τίποτα.

–          Τίποτα άλλο;;

–          Όχι. Γιατί έγινε κάτι που έπρεπε να μου πει;

–          Όχι! (Ανασηκώνοντας αδιάφορα τους ώμους).

Τελικά, αυτό που κατάλαβα στη σύντομη θητεία μου ως μαμά μαθήτριας α’ δημοτικού είναι ότι οι περισσότεροι γονείς θα αντιμετωπίσουμε αντίστοιχες καταστάσεις. Τα αγόρια θα χτυπιούνται, τα κορίτσια θα μαλώνουν, κάτι θα τους ενοχλεί, για κάτι θα παραπονεθούν… Ας ηρεμήσουμε λοιπόν αφού είναι όλα αυτά μέσα στα πλαίσια του φυσιολογικού. Και όπως λέει και ο δάσκαλος «Ακόμη δεν έχουν καταλάβει τη διαφορά από το νηπιαγωγείο. Σηκώνονται μέσα στην τάξη, κάνουν βόλτες κτλ».

Και έχει και πλάκα… Να βρίσκεις τη γειτόνισσα-μαμά συμμαθήτριας:

–          Τι σου είπε;

–          Ε, να, τραγουδάει μέσα στην τάξη κάποιες φορές…

–          Ωχ! Εμένα μου είπε ότι χορεύει και τους δείχνει τι μαθαινει στο μπαλέτο!

Και  μετά να γελάτε…

Από τη δική μου εμπειρία στην α’ δημοτικού δε θυμάμαι πολλά πράγματα. Μόνο ό,τι κι εγώ δεν ήμουν απόλυτα ήσυχη. Μια φορά η διπλανή μου πετούσε κομματάκια γόμας στην μπλούζα της μπροστινής μας και ένα παιδί μας «κάρφωσε» και η αγαπημένη μας κυρία μας κατσάδιασε που δεν προσέχαμε. Κι ενώ όλα τα άλλα έχουν σβηστεί, αυτό το θυμάμαι σα να ήταν χθες. Θυμάμαι το άγχος που βίωσα όταν η δασκάλα ρώτησε «Τι λέγαμε Αντιγόνη;» κι ευχόμουν «ας απαντήσει, ας απαντήσει», γιατί μετά επακολούθησε αυτό που φοβόμουν… «Τι λέγαμε Νατάσα;» Θυμάμαι που κατέβασα το κεφάλι, γιατί ό,τι κι αν γινόταν θα το μάθαινε η μητέρα μου που ήταν δασκάλα στο ίδιο σχολείο. Και φυσικά με κατσάδιασε κι εκείνη!

Εύχομαι καλό κουράγιο σε όλους τους δασκάλους και τις δασκάλες που έχουν αναλάβει τα παιδάκια μας. Ας βοηθήσουν και αυτά, αλλά και εμάς, τους γονείς, να μην υπερβάλουμε, να τα διαβάζουμε σωστά και ας μας διαφωτίζουν σε ό,τι δε γνωρίζουμε. Κι εμείς ας το δούμε σαν ένα παιχνίδι να εφευρίσκουμε τρόπους να τα βγάζουμε πέρα με τα «καμάρια» μας. Και φυσικά να μην ξεχνάμε και το παιδί που οι ίδιοι υπήρξαμε… Είναι κάτι καινούριο για όλους εμάς, αλλά α’ δημοτικού είναι, θα περάσει…

 

Νατάσα Δανιήλ

Φιλόλογος

SHARE
Γεννήθηκα στις 25 Ιουλίου του 1979 στην Καρδίτσα. Αποφοίτησα το 2002 από το τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και από τότε ζω και εργάζομαι στην Καρδίτσα. Το 2009 παντρεύτηκα και απέκτησα μια κόρη και το 2011 γεννήθηκε ο γιος μου. Από το 2009 ως το 2014 ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Σπουδές στην Εκπαίδευση» στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Γνωρίζω αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά και τον ελεύθερό μου χρόνο ζωγραφίζω.