Ζώντας στην Καρδίτσα: οι άπειρες καλημέρες και το «άγνωστο» πάρτι

Ζώντας στην Καρδίτσα: οι άπειρες καλημέρες και το «άγνωστο» πάρτι

Ζώντας στην Καρδίτσα: οι άπειρες καλημέρες και το «άγνωστο» πάρτι

Μια εβδομάδα στην Καρδίτσα ξεκινάει με αρκετά ξεχωριστό τρόπο καμιά φορά…

Εκεί που ξεπλένεις στις 7 και 15 το μπρίκι για να βάλεις το γάλα να γίνει και το μαλλί σου είναι σαν του λιονταριού και το μάτι σου κλείνει από τη νύστα, ακούς από το ανοιχτό παράθυρο μπροστά σου μια «Καλημέεεεερααααα!» από την απέναντι βεράντα και σηκώνεις το κεφάλι.

– Καλημέρα!

– Έχεις βήχα, ε; Σε ακούω από μέρες…

«Βαλτή είναι πρωί πρωί;» Σκέφτομαι… «Δε φτάνει που η μάνα μου μού έχει πάρει τα αυτιά να πάω στο γιατρό…» (Γιατί πρωί πρωί όλοι έχουμε τα νεύρα μας. Και αυτή είναι μόνο η αρχή…)

Πρώτη σημαντική «στάση» της ημέρας: Αφήνεις στο σχολείο τον τετράχρονο γιο σου και αυτός γκρινιάζει, ενώ οι συμμαθητές του σου κάνουν παράπονα ότι είναι ζωηρός… είναι ο τρίτος μήνας… πόσο θα κρατήσει;;

Μια άλλη μαμά περνάει από δίπλα : «Καλά, πώς αντέχεις; ΠΩΣ ΑΝΤΕΧΕΙΣ;;» Κι εγώ μένω άφωνη… «Τι πρέπει  να κάνω δηλαδή;;;», σκέφτομαι, αλλά δεν το λέω…

Κατάρρευση ψυχολογική και ο βήχας συνεχίζεται…

Το να γυρνάς σπίτι μετά το σχολείο, όπου το παιδί έκλαιγε κι εσύ ψυχοπλακώθηκες, και να έρχεται απροειδοποίητα μια φίλη για καφέ είναι συνηθισμένο στην Καρδίτσα και δεν το αλλάζω …Ήπιαμε μόνο μισό καφέ όμως, γιατί κι εκείνη ήταν συμπάσχουσα… έπρεπε να πάει στο πρώτο διάλειμμα να την δει η κόρη της ότι είναι εκεί και δεν έχει φύγει…

Δεύτερη σημαντική «στάση» της ημέρας: Η απόφαση να πας στο γιατρό τελικά, αφού πάρεις από το σχολείο τον τετράχρονο γιο σου που -όχι μόνο δεν κλαίει πια, αλλά- είναι μέσα στην τρελή χαρά, γιατί «Μαμάαα! Έχει γενέθλια η Δανάη και μας κάλεσε το απόγευμα…». Όλα βγαίνοντας στις 12 και τέταρτο κρατούσαν μια πρόσκληση, αλλά… νέο σχολείο, νέοι συμμαθητές, όλοι άγνωστοι… Δε μας έχουν ξανακαλέσει σε «άγνωστο» πάρτι… Δεν ξέρω τη μαμά της Δανάης, δεν ξέρω τον μπαμπά…α, ναι, δεν ξέρω ούτε τη μικρή Δανάη.

– Θα πάμε μαμά;

– Φυσικά. (Πάντα πάμε στα πάρτι, είναι τιμή μας να μας καλούν)

Μετά το κλάμα που πάλι άφησα τον τετράχρονο γιο στη γιαγιά του, είναι σύνηθες στην Καρδίτσα να πας σε μία γιατρό την οποία είχες συμμαθήτρια στα γαλλικά και είναι πρώτη ξαδέρφη της κουμπάρας σου και να βλέπεις ότι η γραμματέας της είναι κι αυτή από κάπου γνωστή (μάλλον πήγαινε στο διπλανό λύκειο) κι αφού η γιατρός σου βρει ακροαστικά να σε στέλνει για ακτινογραφία στον παλιό συμμαθητή της αδερφής σου… Σύνηθες επίσης στο φαρμακείο που το έχει παλιά σου συμμαθήτρια με την οποία καθόσουν έξι χρόνια στο ίδιο θρανίο να σου λέει «έλα να κάνουμε ένα τσιγάρο και σου δίνω μετά την αντιβίωση, τις εισπνοές κτλ…» (Δεν καπνίζω και έχω και βρογχίτιδα) και στο παλιό δωματιάκι να λέτε σε ένα τέταρτο όσα θα λέγατε σε δύο ώρες… Βασικό θέμα συζήτησης το μικρό της που επίσης κλαίει κάθε πρωί, αλλά αυτό στο σπίτι -πριν το σχολείο. Άντε, τον ήπιαμε εκείνο τον καφέ που λέγαμε όλο το καλοκαίρι να πιούμε και δεν τα καταφέραμε…

Δύο και μισή γυρίζω και σε μία ώρα έχω μάθημα… Γρήγορα, κάποιος να διαβάσει την εξάχρονη κόρη! Φαγητό, πλύσιμο χέρια, να ετοιμάσω τα ρούχα του πάρτι, να ετοιμάσω τα φυλλάδια για το μάθημα, να μαζέψω το φαγητό και να σκουπίσω στα γρήγορα το μισό φαγητό που έχει πέσει στο πάτωμα (σ’ ευχαριστώ μαμά που μαγείρεψες…), να σημειώσω στο χέρι μου ένα τεράστιο ΔΔ (που σημαίνει Δώρο για Δανάη) κτλ, κτλ…

Στην Καρδίτσα οι αποστάσεις είναι μικρές… Δεν είναι τίποτα να πάρεις ένα ταξί, να πας την κόρη στη φίλη σου (εκείνη που ήρθε το πρωί για μισό καφέ και έχει μια κόρη συνομήλικη με τη δική σου) για δύο ώρες κι εσύ στο πάρτι με τον μικρό. Μπορεί όμως να συμβεί και το εξής στη γειτονιά της Καρδίτσας όπου ζεις: Να εμφανιστεί ο «από μηχανής θεός» και γείτονας που είναι και το δικό του παιδί καλεσμένο στο πάρτι και να προτείνει να πάτε όλοι μαζί! Φοβερά! Γλιτώνεις το ταξί και έχεις και κάποιον γνωστό στο «άγνωστο» πάρτι.

Τρίτη σημαντική στιγμή: Έκπληξη! Ξέρεις και άλλο γονιό στο πάρτι που τελικά δεν είναι τόσο «άγνωστο». Η μαμά που κάθεται δίπλα σου στον παιδότοπο είναι γνωστή, γιατί το παιδάκι της πήγαινε πρόπερσι με την κόρη σου στον ίδιο παιδικό και πέρυσι είχες γνωρίσει τους γονείς της σε κάτι γενέθλια σε ένα φιλικό σπίτι… Α, και έχει παντρευτεί με έναν παλιό συμμαθητή της αδερφής σου…

Τέταρτη σημαντική στιγμή, η πιο γλυκιά της ημέρας: Μετά το «να ζήσεις Δανάη» και το «Happy Birthday» δέκα μικρά διαβολάκια χώνουν τα μικροσκοπικά δαχτυλάκια τους στην τούρτα Barbie και την «αναστατώνουν»! Γελάνε, κόβουν κομμάτια και γίνονται «γουρουνάκια». Μετά το σύντομο διάλειμμα, επιστροφή στο παιχνίδι και τις ιδρωμένες μπλούζες.

Μια συνηθισμένη και ολίγον τι σουρεαλιστική ημέρα στην Καρδίτσα… Πάνω κάτω σαν όλες τις άλλες. Που βλέπεις παντού γνωστούς, γνωρίζεις κόσμο και συνειδητοποιείς ότι «κάπως» συνδέεσαι μαζί τους και λες άπειρες καλημέρες… Γι’ αυτό μου αρέσει αυτή η πόλη… Για τον αντίθετο λόγο για τον οποίο δε μου άρεσε κάποτε… Στα δεκαοχτώ ήθελα να φύγω μακριά και να εξαφανιστώ, να πάω κάπου να μη με ξέρει κανείς… Και τώρα, στα 36, πόσο εκτιμώ αυτή την επαφή με τη «γειτονιά»… που λείπει μαμά και πεθερά και αφήνω τα μικρά στην κα Ελένη ή στην κα Ασημούλα…, που λέω συνέχεια «καλημέρα» και που δεν είναι μια σκέτη καλημέρα… συνήθως συνοδεύεται κι από ένα μικρό ή μεγαλύτερο διάλογο…

Κάπως έτσι κυλάει η ζωή εδώ… Αν βαριέστε να μιλάτε με τους γύρω σας και θέλετε να χάνεστε μέσα στο πλήθος, ίσως η Καρδίτσα δε σας ταιριάζει…

Νατάσα Δανιήλ

SHARE
Γεννήθηκα στις 25 Ιουλίου του 1979 στην Καρδίτσα. Αποφοίτησα το 2002 από το τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και από τότε ζω και εργάζομαι στην Καρδίτσα. Το 2009 παντρεύτηκα και απέκτησα μια κόρη και το 2011 γεννήθηκε ο γιος μου. Από το 2009 ως το 2014 ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Σπουδές στην Εκπαίδευση» στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Γνωρίζω αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά και τον ελεύθερό μου χρόνο ζωγραφίζω.