Ναι στην Παυσιλυπούπολη, όχι στη γκρίνια!

Ναι στην Παυσιλυπούπολη, όχι στη γκρίνια!

Ναι στην Παυσιλυπούπολη, όχι στη γκρίνια!

Το «Παυσιλυπούπολη» μου φάνηκε πετυχημένο όνομα… μου θύμισε μάλιστα μια θετική παιδική ανάμνηση, την «Τενεκεδούπολη». Και πριν την επισκεφτώ η ίδια και την κρίνω με την ενήλικη και μαμαδίστικη κρίση μου, είχα ήδη ακούσει τις πρώτες εντυπώσεις.

Η πρώτη ήταν της εξάχρονης κόρης μου η οποία ενθουσιάστηκε όταν επισκέφθηκε το χώρο με το σχολείο. Το βάψιμο στα μαγουλάκια, η κατασκευή ενός κουμπαρά από χυλό (εννοούσε πηλό), το ότι έφαγαν ένα πεντανόστιμο κουραμπιεδάκι, ο αρκουδούλης Γλυκούλης και το ότι μέσα στο Παυσίλυπο βρήκαν ένα σκυλί που καθόταν και το χάιδευες όση ώρα ήθελες ήταν αρκετά για να την ενθουσιάσουν…

Η άποψη των παιδιών (μαθητών μου) μεταξύ 13 με 15 ήταν ότι «Μας άρεσε! Μια χαρά περάσαμε», αλλά τα παιδιά του λυκείου εντυπωσιάζονται πιο δύσκολα. Μου τόνισαν ότι είναι κρίμα που φέτος δεν ακούγεται μουσική από τα μεγάφωνα στην πλατεία, ενώ θυμούνται με νοσταλγία το παγοδρόμιο που λειτούργησε πριν κάποια χρόνια.

Προσωπικά, εντυπωσιάστηκα από την Παυσιλυπούπολη, την οποία τελικά επισκέφθηκα. Κάναμε μια ευχάριστη βόλτα και τα παιδιά είδαν πράγματα που δε βλέπουν κάθε μέρα. Η κόρη μου, όταν βγήκαμε από το σπιτάκι του Αη-Βασίλη, μου είπε στο αυτί εμπιστευτικά «Μαμά, αυτός δεν πρέπει να είναι ο αληθινός…». Ο γιος μου όμως με χαρά του ζήτησε «Ένα ρομπότ που κάνει ό,τι του λες κι ένα καράβι χωρίς σκοινάκι». (Κανείς δεν κατάλαβε τι εννοούσε). Τα σπιτάκια μου φάνηκαν πολύ περιποιημένα και όλοι όσοι βρίσκονταν σε αυτά πολύ ευγενικοί. Μακάρι να καθιερωθεί σα θεσμός και να γίνεται στο μέλλον. Το φυλλάδιο με τις εκδηλώσεις είναι γεμάτο με δραστηριότητες για τις γιορτινές αυτές μέρες.

Τα μικρά παιδιά άλλωστε δε θέλουν πολλά να εντυπωσιαστούν. Πρέπει να νιώσουν το χριστουγεννιάτικο κλίμα κι εμείς να τους κάνουμε το καλύτερο δώρο: να σταματήσουμε να γκρινιάζουμε.

Είναι γεγονός ότι και φέτος (όπως και τα τελευταία χρόνια) είμαστε όλοι επιβαρυμένοι οικονομικά. Σε κάποιους έχει «κοπεί» το δώρο, σε άλλους έχει μειωθεί η σύνταξη, άλλοι έχουν προσθέσει μια κάρτα ανεργίας στο πορτοφόλι τους και όλοι έχουμε να πληρώσουμε ΕΝΦΙΑ, τέλη κυκλοφορίας και εφορία. Από το να καθόμαστε όμως και να κλαιγόμαστε όλη μέρα για τα χρήματα, πρέπει να επινοήσουμε τρόπους να γίνουμε λίγο πιο αισιόδοξοι και χαρούμενοι.

Ας μην μιζεριάζουμε και ας κάνουμε δραστηριότητες για μας και τα παιδιά μας με τα μέσα που διαθέτει ο καθένας. Ας καλέσουμε φίλους στο σπίτι μας για καφέ και φαγητό και ας χαμογελάσουμε, ας χαρούμε.

Ας πάμε μια βόλτα στο Παυσίλυπο κι ας στηρίξουμε την πόλη μας και τις εκδηλώσεις της που είναι δωρεάν.

Ας στηρίξουμε την αγορά της πόλης μας αγοράζοντας δώρα από τα καταστήματα της Καρδίτσας κι όχι άλλων πόλεων, ακόμη και μικρά… Η κίνηση μετράει.

Ας πάμε για καφέ σε έναν παιδότοπο με τις υπόλοιπες μαμάδες της τάξης κι ας δώσουμε στα παιδιά την ευκαιρία να χτίσουν τις σχέσεις τους και εκτός σχολείου.

Ας φάμε λίγα παραπάνω μελομακάρονα, κουραμπιέδες και σοκολατάκια.

Ας βρούμε την ευκαιρία να πούμε στα παιδιά μας διαφορετικά παραμύθια από τα κλασικά.

Κι ας καθυστερήσουμε όσο γίνεται να παραδεχτούμε ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης βάζοντας λίγη «μαγεία» στη ζωή μας.

Ας χαρούμε με τα απλά, αλλά διαφορετικά πράγματα που συμβαίνουν τέτοιες μέρες. Στη γιορτή στο νηπιαγωγείο ήταν πολύ γλυκό και αυθόρμητο που ένα κοριτσάκι αντί για το ποίημα είπε: «Ντρέπομαι να το πω μπροστά σε τόσο κόσμο»… Κι ύστερα το είπε μαζί με την κυρία σχεδόν έχοντας γυρίσει πλάτη στο κοινό. Μου θύμισε την περσινή γιορτή που ένα αγοράκι, όταν χειροκροτήσαμε ούρλιαξε: «Δεν τελείωσα! Έχει κι άλλο!»

Και θα κλείσω με το ποίημα που είπε ο γιος μου κι ας μην ξέρει τι σημαίνει η λέξη «προμηνάνε»:

«Οι καμπάνες τι χαρά!

Κάθε χρόνο μια φορά,

Άγια μέρα προμηνάνε,

σα χτυπάνε.

Μες στην εκκλησιά ορθός

πως γεννήθηκε ο Χριστός.»

Νατάσα Δανιήλ
Φιλόλογος

SHARE
Γεννήθηκα στις 25 Ιουλίου του 1979 στην Καρδίτσα. Αποφοίτησα το 2002 από το τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και από τότε ζω και εργάζομαι στην Καρδίτσα. Το 2009 παντρεύτηκα και απέκτησα μια κόρη και το 2011 γεννήθηκε ο γιος μου. Από το 2009 ως το 2014 ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Σπουδές στην Εκπαίδευση» στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Γνωρίζω αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά και τον ελεύθερό μου χρόνο ζωγραφίζω.