Η πυξίδα, το flashback και οι New Kids on the Block

Η πυξίδα, το flashback και οι New Kids on the Block

Η πυξίδα, το flashback και οι New Kids on the Block

Η δεκατριάχρονη μαθήτρια δεν είχε αντιληφθεί ότι είχε μπει η καθηγήτρια (δηλαδή εγώ) για μάθημα κι έτσι συνέχισε να τραγουδάει ανενόχλητα ένα γνώριμο τραγούδι. Ή μάλλον πολύ πολύ γνώριμο. [Πολύ πολύ γνώριμο σημαίνει ότι το έχω ακούσει (και τραγουδήσει) στη ζωή μου πάνω από χίλιες φορές, άσχετα αν η τελευταία ήταν 23 χρόνια πριν.]

«Ξεκίνησα βόρεια χωρίς περιθώρια για αναβολή

Δεν ξέρω πως βρέθηκα κοντά σου όμως βρέθηκα στην Ανατολή

Και γύρω από τον ήλιο μου μια τέντα

Δεν πρόλαβα ξανά να πω κουβέντα

Τρελαίνεις την πυξίδα μου και δείχνει όπου πας

Μακάρι μόνο να’ ξερα εσύ αν μ’ αγαπάς»

Το flashback έγινε αστραπιαία. Με ένα περίεργο τρόπο αυτή η μελωδία με πήγε πολύ πίσω και θυμήθηκα λεπτομέρειες από την εφηβεία μου που είχα να επαναφέρω στο μυαλό μου χρόνια… καλοκαιρινές διακοπές στην Κουτσουπιά που κάποια στιγμή είχε αποκτήσει κι ένα μπαράκι, το «Γαλάζιο», ένα γαλάζιο φόρεμα τιραντέ της αδερφής μου που το φορούσε με ένα άσπρο κοντομάνικο μπλουζάκι και σκοτωνόμασταν ποια θα το πρωτοβάλει (γιατί έμοιαζε να είχε ξεπηδήσει από την ντουλάπα της Kelly, η οποία πρωταγωνιστούσε στην αγαπημένη μας σειρά, το «Beverly Hills 90210»), τις ντουλάπες στο δωμάτιό μου που τις είχα γεμίσει με αφίσες του πρωταγωνιστή Luke Perry και του τραγουδιστή Jon Bon Jovi, ένα μικρό κόκκινο ραδιοφωνάκι που έμοιαζε με μίνι τζουκ μποξ και το έβαζα δίπλα στο μαξιλάρι μου τα βράδια, για να αποκοιμιέμαι ακούγοντας το «Still got the blues» του Gary Moore, τα πάρτι όπου χορεύαμε το συγκεκριμένο μπλουζ φορώντας ζιβάγκο, γιλέκο και ψηλοκάβαλο παντελόνι και με ένα ψηλό κοκοράκι στο κεφάλι…

– Καλά που το ξέρεις εσύ αυτό το τραγούδι; Ρώτησα.

– Ωχ! Κυρία… Μπήκατε; (Μικρή παύση)… Το ξέρετε κι εσείς;

– Φυσικά.

– Ξέρετε τους Boys and Noise?

– Εννοείται, αλλά εσύ πώς ξέρεις την «πυξίδα»;

– Μα αυτοί το τραγουδάνε… οι Boys and Noise.

– Προφανώς το έχουν διασκευάσει… κανονικά είναι τραγούδι της Ευρυδίκης… Την ξέρεις;

– Όχι…

– Είναι της εποχής μου… Πρέπει να το άκουγα μάλιστα στην ηλικία σου.

–  Τελικά σας αρέσουν οι Boys and Noise?

– Όχι, αλλά στα 13 μου άρεσαν…

– Μα τι λέτε; Δεν είχαν καν γεννηθεί…

– Εννοώ ότι αν τώρα ήμουν 13 θα μου άρεσαν…

Ξεκινήσαμε το μάθημα. Πράγματι, οι Boys and Noise δεν είχαν καν γεννηθεί τότε, αλλά αυτά τα boy bands είναι φαινόμενο διαχρονικό. Κάθε έφηβη έχει να θυμάται τουλάχιστον ένα τέτοιο συγκρότημα με άντρες που τους λάτρευε όλους, αλλά πάντα υπήρχε κι εκείνος ο ένας που κέρδιζε τις περισσότερες καρδιές.

Εκείνο το βράδυ μπήκα στο ίντερνετ κι έψαξα το βίντεο κλιπ των Boys and Noise «Πυξίδα». Δεν το βρήκα, αλλά άκουσα το τραγούδι και διάβασα και σχόλια που ανέφεραν την Ευρυδίκη και ότι η δική της εκδοχή είναι καλύτερη, αλλά η πλειοψηφία των σχολίων ήταν του στυλ «Και ποια είναι αυτή η Ευρυδίκη; Ο Βαγγέλης το μανάρι το λέει καλύτερα» ή «OMG! Δεν έχω λόγια! Πότε θα σας αγκαλιάσω από κοντά; Είστε θεοί σας λατρεύω!» Γέλασα, γιατί θυμήθηκα τη δική μου «ψύχωση» με τους Boys and Noise της εποχής μου. Αν και τότε δεν υπήρχε facebook, youtube κτλ, όλες αυτές τις εκδηλώσεις λατρείας τις βλέπαμε γραμμένες στα εφηβικά κοριτσίστικα περιοδικά, εκείνα που σε είχαν πείσει ότι πραγματικός στόχος της ζωής είναι η κατάκτηση του αγοριού που σου αρέσει («Κατερίνα», «Μανίνα», «Super Κατερίνα»).

Είχε βγει λοιπόν τότε εκείνο το Boy band που είχε κάνει τρομερή αίσθηση, οι New Kids on the Block. Μαζί με την αδερφή μου είχαμε καταστρέψει όλες τις βιντεοκασέτες των γονιών μας, αφού με το που έπαιζε τραγούδι τους στην τηλεόραση πατούσαμε το rec και τους καταγράφαμε. Ήταν ο μόνος τρόπος να τους βλέπουμε και να τους ακούμε όλη μέρα και συγκεκριμένα την τρομερή επιτυχία τους «Step by step». Αφού είδαμε το βίντεο κλιπ καμιά εκατοστή φορές, και αφού καρδιοχτυπήσαμε, λιώσαμε, ερωτευτήκαμε, καθίσαμε και μάθαμε «απ΄ έξω κι ανακατωτά» όχι μόνο τα λόγια, αλλά και το χορευτικό… Οι ΝΚΟΤΒ βέβαια όσο ξαφνικά εμφανίστηκαν, άλλο τόσο ξαφνικά σύντομα εξαφανίστηκαν…

Παρά την τρομερή επιτυχία του συγκεκριμένου τραγουδιού όμως, μετά από τη νυχτερινή «διαδικτυακή» βόλτα, εδώ αποφάσισα να παραθέσω σε όποιον θέλει να πάρει μια γερή γεύση (αν το αντέξει) της εποχής της εφηβείας μου ένα άλλο τραγούδι τους, το “Tonight”. Κάτι μεταξύ μπλουζ που ξαφνικά γίνεται ποπ (?) ή ροκ (?) ή κάτι παρόμοιο και μετά ξαναγίνεται μπλουζ κτλ, αλλά αυτό που «δεν αντέχεται» είναι το στυλ και το ντύσιμο. Φαρδιά παντελόνια και ανοιχτά πουκάμισα, κολάν και φουντωτά μαλλιά… αξίζει τον κόπο να το δει κανείς.

 

Τραγικά όλα αυτά, αλλά τότε τα λάτρευα και τώρα που τα βλέπω λατρεύω την αίσθηση νοσταλγίας που μου δημιουργούν. Μια φορά είσαι 13 ή 15 και μόνο τότε μπορείς να αισθανθείς ότι ένας τραγουδιστής είναι «τα πάντα για σένα», αίσθηση που δε θα ξανανιώσεις μεγαλώνοντας, αλλά ευτυχώς υπάρχει και η ανάμνηση μιας αίσθησης… ευτυχώς υπάρχουν και οι boys and noise που διασκευάζουν ένα παμπάλαιο τραγούδι και σου δίνουν την ευκαιρία να θυμηθείς αυτή την αίσθηση. Σας ευχαριστώ αγόρια, αλλά ούτως ή άλλως ψηφίζω Ευρυδίκη!

“Though the days come and go
There is one thing I know
I’ve still got the blues for you” 

                        Gary Moore

Νατάσα Δανιήλ
Φιλόλογος

SHARE
Γεννήθηκα στις 25 Ιουλίου του 1979 στην Καρδίτσα. Αποφοίτησα το 2002 από το τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και από τότε ζω και εργάζομαι στην Καρδίτσα. Το 2009 παντρεύτηκα και απέκτησα μια κόρη και το 2011 γεννήθηκε ο γιος μου. Από το 2009 ως το 2014 ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Σπουδές στην Εκπαίδευση» στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Γνωρίζω αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά και τον ελεύθερό μου χρόνο ζωγραφίζω.