Μήνυμα της Χρυσούλας Κατσαβριά – Σιωροπούλου για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

Μήνυμα της Χρυσούλας Κατσαβριά – Σιωροπούλου για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

“Ημέρα της γυναίκας: συνεχίζουμε τους αγώνες για ισοτιμία, συμμετοχή, κοινωνική προκοπή, αξιοπρέπεια και αλληλεγγύη”.

Μήνυμα της Χρυσούλας Κατσαβριά – Σιωροπούλου για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

«Τη μέρα της γυναίκας» την κάνει ξεχωριστή η θυσία εκείνων των γενναίων γυναικών που στάθηκαν απέναντι στα όπλα, για να διεκδικήσουν με το θάνατό τους την ίδια τη ζωή. Οι γυναίκες καθημερινά πολεμάνε, αλλά με όπλο την αγάπη τους για τη ζωή. Έδωσαν και δίνουν αγώνες, σπάνε τη σιωπή, οργανώνονται, αντιστέκονται και παλεύουν για την κοινωνία της πραγματικής ισότητας, για μια κοινωνία σεβασμού των ανθρώπινων αξιών και απόλυτης ισοτιμίας των φύλων. Τα δικαιώματα των γυναικών δε χωρούν σε ασπρόμαυρα μοτίβα, αλλά σε ένα πολύχρωμο μέλλον.

Στις δύσκολες μέρες που διανύουμε, η ανάγκη να «ακουστεί» η γυναικεία φωνή κρίνεται πιο επιβεβλημένη από ποτέ. Η φωνή της γυναίκας και των ποικίλλων ρόλων που επωμίζεται είναι το αντίδοτο στην πολλαπλότητα των διακρίσεων που υφίσταται. Οι αγώνες των εργατριών στις αρχές του προηγούμενου αιώνα που καθιέρωσαν την 8η Μαρτίου ως «Ημέρα της Γυναίκας», συνεχίζονται και σήμερα για τις «αυτονόητες» ελευθερίες και δικαιώματα. Καθημερινά η γυναίκα σύζυγος, μάνα, εργαζόμενη, άνεργη, επιστήμονας, θύμα trafficking, αγωνίστρια, συνταξιούχος, αγαπημένη ή έκπτωτη δίνει μάχες, για να οργανώσει την υποκειμενικότητά της μέσα σε ένα πατριαρχικά δομημένο κόσμο και για να αναμετρηθεί με νέα προβλήματα και ανάγκες.

Οι αγώνες των γυναικών για ισότητα, αλληλεγγύη και ανθρώπινα δικαιώματα που ενέπνευσαν την κοινωνία, που ξερίζωσαν αντιλήψεις και πολυποίκιλες διακρίσεις που συνδέονται με τα κοινωνικά φύλα, τους άνδρες και τις γυναίκες, δε χωρούν μόνο σε επετειακούς χαιρετισμούς και εθιμοτυπίες που οργανώνονται αυτή τη μέρα. Στις νέες συνθήκες που δημιουργούνται, οι γυναίκες αισιοδοξούν και συνεχίζουν να αγωνίζονται. Γνωρίζουν ότι η νομοθετική, θεσμική και κοινωνική κατοχύρωση των δικαιωμάτων τους ήταν πάντοτε αποτέλεσμα μακρόχρονων αγώνων του γυναικείου κινήματος. Αγωνίζονται ενάντια στη λιτότητα, την ανεργία, τη φτώχεια, την έμφυλη βία, και τις διακρίσεις σε βάρος τους. Αγωνίζονται για τη βελτίωση της θέσης τους στην εργασία και την κοινωνία, το δικαίωμα να αποφασίζουν για το σώμα και τη ζωή τους, για την εξάλειψη της βίας και της εκμετάλλευσης, για την κατεδάφιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Αυτή η επέτειος μας υποδεικνύει ότι πρέπει να αναλάβουμε περισσότερες πρωτοβουλίες και να αγωνιστούμε με κάθε πρόσφορο τρόπο για την εφαρμογή αποτελεσματικών πολιτικών, που αφενός θα εξαλείψουν κάθε είδους διάκριση και ανισότητα ανάμεσα στα δύο φύλα και αφετέρου θα εγγυηθούν την ισότιμη συμμετοχή των γυναικών σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινής ζωής, όχι μόνο σε ό,τι αφορά στις υποχρεώσεις αλλά κυρίως στα δικαιώματα.

Σήμερα γιορτάζει η γυναίκα του πόνου και του μόχθου, η γυναίκα της ομορφιάς και της λατρείας, η αγνοημένη και καταπιεσμένη γυναίκα, η γυναίκα της επανάστασης και του αγώνα, της αγάπης και της αγωνίας, της χαράς και της λύπης, του έρωτα και της μητρότητας, η γυναίκα της επαρχίας και των αστικών κέντρων, αλλά και η γυναίκα πρόσφυγας που διεκδικεί την ισότητα στις αξίες και τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα που της τα στέρησαν και άθελά της την ξερίζωσαν από τη ζωή της και τον τόπο της. Δεν έχει να αναμετρηθεί μόνο με τραγικά αντίξοες συνθήκες επιβίωσης, αλλά απέναντί της έχει να αντιμετωπίσει και τα τείχη της ακροδεξιάς και του διχασμού. Αυτά τα τείχη ως κοινωνία έχουμε την υποχρέωση να τα γκρεμίσουμε. Να σταματήσουμε τη λεηλασία χωρών και την καταστροφή της ανθρώπινης ζωής. Τίποτε όμως δεν μπορεί να σταματήσει την επιθυμία των ανθρώπων να ξεφύγουν από το θάνατο. Το βλέμμα μας είναι αδιάπτωτα στραμμένο σε αυτές τις γυναίκες πρόσφυγες που λογαριάζουν τη ζωή τους μόνο και μόνο, για να προστατέψουν τη ζωή των παιδιών τους, της οικογένειας, των δικών τους ανθρώπων και συνανθρώπων. Σε αυτή τη γυναίκα στεκόμαστε αλληλέγγυα, καταρρίπτοντας τα σύνορα του κοινωνικού αποκλεισμού που θέτουν τις γυναίκες πρόσφυγες στο περιθώριο και ανοίγουμε δρόμους συνεισφοράς και φιλοξενίας.

Θυμόμαστε τους αγώνες του χθες και μαθαίνουμε να οργανώνουμε τους αγώνες του σήμερα. Ο κορυφαίος ρόλος της γυναίκας στη ζωή του ανθρώπου και στην ανάπτυξη των σύγχρονων κοινωνιών μας οπλίζει με κουράγιο, δύναμη και αποφασιστικότητα, για να αγωνισθούμε για αξιοπρέπεια και ποιότητα ζωής, ανθρώπινα δικαιώματα και αλληλεγγύη.