Ζώντας στην Καρδίτσα: Το Μπαλταφάν και το ξύλινο πληκτρολόγιο

Ζώντας στην Καρδίτσα: Το Μπαλταφάν και το ξύλινο πληκτρολόγιο

Ζώντας στην Καρδίτσα: Το Μπαλταφάν και το ξύλινο πληκτρολόγιο

Για να έχεις ένα διαφορετικό ΠΣΚ (ΠαρασκευοΣαββατοΚύριακο) στην Καρδίτσα δε χρειάζεσαι παρά τα εξής: Κουμπάρους φιλοξενούμενους από την Καστοριά, ένα ερωτηματολόγιο, ποπ κορν, ένα Αποκριάτικο Μπαλταφάν και δύο παιδάκια-διαβολάκια.

Την Πέμπτη το απόγευμα μου άφησαν στο σπίτι ένα ερωτηματολόγιο δυο παλιές μου μαθήτριες (που κάνουν την πτυχιακή τους), για να το συμπληρώσω. Το βράδυ, την ώρα που το συμπλήρωνα με πήρε τηλέφωνο η κουμπάρα μου από την Καστοριά και μου είπε ότι θα έρθουν Παρασκευή απόγευμα (την ώρα που θα τελείωνα τη δουλειά) και θα έφευγαν Σάββατο βράδυ! Πάντα χαίρομαι να έχω φιλοξενούμενους, αλλά όλα έπρεπε να μπουν στο “fast forward” από δω και πέρα, αφού ταυτόχρονα έπρεπε όλα να είναι έτοιμα για το αποκριάτικο πάρτυ του σχολείου μας, στο οποίο είμαι μέλος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων. Το ερωτηματολόγιο για «το ξύλινο ποντίκι και πληκτρολόγιο» έμεινε μισό.

Παρασκευή

Αφήνω τα παιδιά στο σχολείο και πηγαίνω σούπερ μάρκετ. Έχω την τέλεια ιδέα (όχι και τόσο τέλεια, όπως αποδείχθηκε αργότερα) να φτιάξω για τους κουμπάρους το Σάββατο  κοτόπουλο με ρύζι στο φούρνο. Γυρίζω. Αλλάζω σεντόνια, συμμαζεύω. Βγαίνω στο κέντρο, αγοράζω ένα δώρο για το δίχρονο βαφτιστήρι, γάλατα, τυρί, χυμούς κτλ κτλ. Στο μυαλό μου εκκρεμεί ένα ξύλινο πληκτρολόγιο. Παίρνω τον μικρό από το σχολείο, πάω σπίτι, μαγειρεύω (μακαρόνια, η εύκολη λύση), πηγαίνω να πάρω τη μεγάλη. Βρίσκω τη Γιώτα, μαμά και μέλος του συλλόγου: «Μην ξεχάσεις να φτιάξεις τα ποπ κορν για την Κυριακή τώρα με τους κουμπάρους»! Τελειώνω το μάθημα το απόγευμα και οι 13χρονες μαθήτριες μου λένε «Καλό Σ! Θα τα πούμε το Κ»! (θα έρθουν κι αυτές στο μπαλταφάν). Αργά το απόγευμα έρχονται οι κουμπάροι. Στο μυαλό έχω τα δώρα, τις κάρτες, το ποπ κορν και το ξύλινο πληκτρολόγιο. Ο μικρός μας δείχνει πώς κάνει η κοτούλα, η πάπια και μας δίνει φιλιά και αγκαλιές. Ο δικός μου μικρός θέλει να παίξουμε με το νέο επιτραπέζιο και η μεγάλη να φτιάξει πήλινα αντικείμενα. (δώρα των κουμπάρων)

«Τελικά είναι καλή ιδέα δεν είναι το ξύλινο πληκτρολόγιο;» Οι απόψεις διίστανται.

 Σάββατο

Μόλις έχω βάλει τα μάφινς στο φούρνο, οι κουμπάροι ξυπνούν και θέλουν να πάμε στην εκκλησία (Ψυχοσάββατο) να κοινωνήσω το μικρό βαφτιστήρι. Αφήνω τα μάφινς στο φούρνο (ήθελαν άλλα δέκα λεπτά), βάζουμε τα καλά μας και φύγαμε. Στην εκκλησία η κόρη μου χόρευε, ο γιος μου ρωτούσε κάθε δύο λεπτά «Μαμά, πότε θα φύγουμε;» και το βαφτιστήρι έκανε βόλτες. Η κόρη μου ήθελε άλλο αντίδωρο, γιατί ήταν σκληρό, και οι παπάδες άργησαν να τελειώσουν, γιατί διάβαζαν τα χαρτιά με τα ονόματα. Έξω από την εκκλησία γινόταν χαμός στο μοίρασμα του σιταριού. Φεύγουμε.

Τα μάφινς τελικά ψήθηκαν. Βάζω το κοτόπουλο να βράζει και παθαίνω σοκ όταν η κουμπάρα μου μού υπενθυμίζει ότι ο κουμπάρος δεν τρώει κοτόπουλο (γιατί ξεχνάω σημαντικές λεπτομέρειες;) Αφήνω το κοτόπουλο στην κατσαρόλα, ξεντύνομαι, ξεντύνω, βάζουμε απλά ρούχα και φεύγουμε για το Παυσίλυπο. Ταΐζουμε τα παγόνια, παίζουν με τα χώματα. Τυχαία κάθομαι δίπλα σε μια γνωστή από το δημοτικό, ούτε ήξερα το όνομά της. Για πέντε λεπτά βιώνω τον απόλυτα σουρεαλιστικό διάλογο-μου λέει τα εξής:

–          Η μεγάλη μου είναι πολύ ήσυχη! Ο μικρός με έχει πρήξει. Αν μπορούσε να μπει μέσα στο εσώρουχό μου (δεν είπε ακριβώς αυτή τη λέξη) θα έμπαινε.

Ανοίγει τα πόδια και με μια χαρακτηριστική κίνηση λέει «Να ορίστε, του λέω! Μπες!» (Το ζω; Σκέφτομαι και συνεχίζει)

–          Τα κορίτσια είναι πιο έξυπνα από τα αγόρια, και εμείς οι γυναίκες πιο έξυπνες από τους άντρες. Βλέπω μεγάλη διαφορά στα δύο παιδιά. Όχι ότι το αγόρι είναι χαζό…

–          Μην τα λες αυτά, έχω και τον κουμπάρο μου δίπλα. (προσπαθώ να κάνω λίγο χιούμορ)

–          Εγώ αυτό βλέπω!

–          Ε, μπορεί να συμβαίνει και το αντίθετο!

–          Όχι! Σε όλους τους γνωστούς μου που έχουν ένα κι ένα αυτό συμβαίνει…

(Πάω πάσο). Τελικά, συμβαίνει αυτό που δεν έπρεπε. Ο μικρός μου ρίχνει άμμο στην μικρή της. Σηκώνεται, πάει τον πιάνει, και του λέει:

–          Τι έκανες εκεί;;;

–          Κατά λάθος… (το βλέμμα του απόλυτου φόβου στο πρόσωπο του Κων/νου)

–          Όχι κατά λάθος! Επίτηδες το έκανες! (ουρλιάζοντας)

Αρπάζει το κορίτσι, το φυσάει, το καθαρίζει και έρχεται δίπλα μου:

–          Μου είπε το έκανε κατά λάθος, αλλά εγώ του είπα «επίτηδες το έκανες». Συγγνώμη κιόλας! (Ξανά απορώ: το ζω;;) Ο κουμπάρος μου παρακολουθεί με ανοιχτό το στόμα… Στιγμές απλές, καθημερινές.

Όσο για το αποτυχημένο φαγητό, ευτυχώς υπάρχει η Ρίτα και ο Σάκης. Παραγγέλνω δύο μπέργκερ με γραβιέρα και πλευρώτους (το αγαπημένο μου) και πριν φύγουμε πάω και τα παίρνω.

Φτάνουμε σπίτι 2μιση και το φαγητό είναι έτοιμο μετά από μισή ώρα. Τα παιδιά έχουν πεθάνει από την πείνα! (ευτυχώς υπάρχουν τα μπέργκερ και οι πατάτες). Συμπληρώνω το ερωτηματολόγιο και γυρνάει ο άντρας μου από τη δουλειά. Οι κουμπάροι έχουν πάρει και μία τούρτα, για να κάνουμε ξανά τα γενέθλια του μικρού (τα πρώτα έγιναν στην Καστοριά και δε μπορέσαμε να πάμε). Αφού τραγουδάμε το «Να ζήσεις Παναγιώτη και χρόνια πολλά» και ο Κων/νος χώνει τα δάχτυλά του στη σοκολατένια τούρτα, η κουμπάρα μου ρωτάει:

-Γιατί το λέτε «μπαλταφάν»; Τι σημαίνει;. Δεν το έχω ξανακούσει…

(Να κάτι που ούτε εγώ ήξερα… Σαν παιδιά πήγαμε σε άπειρα μπαλταφάν-αποκριάτικα πάρτι και πάντα περνάγαμε υπέροχα. Δεν ξέραμε όμως τι σημαίνει η λέξη. Μας ένοιαζε; Μάλλον όχι. Ψάχνω στο ίντερνετ και μαθαίνω ότι είναι στα γαλλικά «ball d’ enfant», δηλαδή «χορός του παιδιού»… Τι μαθαίνει κανείς…)

Αφήνω το σπίτι χάλια, χαιρετάω τους κουμπάρους, περνάω να αφήσω το ερωτηματολόγιο («καλή ιδέα το ξύλινο πληκτρολόγιο» είναι το συμπέρασμα, αρκεί να μην είναι πολύ ακριβό!), πάω για μάθημα και την ώρα του μαθήματος μου στέλνει μήνυμα η Γιώτα «το ποπ κορν δε φτάνει! Έφτιαξα μόνο 31 σακουλάκια και όχι 50! Πώς θα φτάσουμε τα 200;» (θα φτιάχναμε τέσσερα άτομα από 50)

Γυρνάω σπίτι κομμάτια, στέλνω τον άντρα μου να πάρει κι άλλο καλαμπόκι, μιλάω και με τις υπόλοιπες (όποια προλάβει να αγοράσει κι άλλα ποπ κορν), συμμαζεύω, κάνω μπάνιο και αρχίζω να φτιάχνω ποπ κορν… Κοιμάμαι έχοντας λίγο άγχος για την επόμενη μέρα κι ονειρεύομαι παγώνια, μπαλταφάν και ποπ κορν.

Κυριακή

Ο χορός πήγε καλά. Φτάσαμε με το ζόρι τα 175 σακουλάκια ποπ κορν, τα οποία εξαφανίστηκαν. Οι μουσικές πλημμύρισαν την Αγορά της Καρδίτσας εκείνο το κυριακάτικο πρωινό και οι κοπέλες που διασκέδασαν τα παιδιά ήταν φανταστικές. Παιχνίδια, γέλια, χορός, δώρα! Ο γιος μου αγόρασε σπαθιά, σερπαντίνες, χαρτοπόλεμο, αφρό, πιστόλι που βγάζει μπουρμπουλήθρες, προκειμένου να μην τρέχει από πίσω μου, αφού είχα δουλειά και η κόρη μου χόρευε ασταμάτητα. Όλα πήγαν φανταστικά! Ο καιρός ήταν με το μέρος μας (και το λέω κυρίως γιατί μέσα στις επόμενες μέρες αρχισε να βρέχει ασταμάτητα και συνεχίζει…)

Μετά από μερικά τσίπουρα στον Κοντοζήση, φαγητό και γέλιο με τους φίλους, μετά από ένα ντεπόν αναβράζον, για να φύγει ο πονοκέφαλος, μετά από την απόλυτη γκρίνια των παιδιών που ήταν πολύ κουρασμένα, πέσαμε για ύπνο. Το μόνο που  μου είχε μείνει ήταν ότι είδα πολλές χαμογελαστές παιδικές φατσούλες και αποζημιώθηκα για το τρέξιμο και την κούραση που βίωσα… Το fast forward τελείωσε, αλλά τώρα που έχουν περάσει λίγες μέρες σκέφτομαι ότι τελικά αυτές είναι οι αναμνήσεις που μας μένουν… Οι έντονες στιγμές που μοιραζόμαστε με φίλους. Γι’ αυτό κι εγώ είπα να τις μοιραστώ πληκτρολογώντας σε ένα –όχι ξύλινο- πληκτρολόγιο, αλλά πού ξέρετε τι επιφυλάσσει το μέλλον; Κάποτε ίσως να υπάρχουν μόνο ξύλινα πληκτρολόγια και τα τωρινά να είναι παρελθόν…

Νατάσα Δανιήλ
Φιλόλογος

SHARE
Γεννήθηκα στις 25 Ιουλίου του 1979 στην Καρδίτσα. Αποφοίτησα το 2002 από το τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και από τότε ζω και εργάζομαι στην Καρδίτσα. Το 2009 παντρεύτηκα και απέκτησα μια κόρη και το 2011 γεννήθηκε ο γιος μου. Από το 2009 ως το 2014 ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Σπουδές στην Εκπαίδευση» στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Γνωρίζω αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά και τον ελεύθερό μου χρόνο ζωγραφίζω.