Ζώντας στην Καρδίτσα: Η α-ποδηλασία, ο Σαουδάραβας και η κυρά-Σαρανταποδαρούσα

Ζώντας στην Καρδίτσα: Η α-ποδηλασία, ο Σαουδάραβας και η κυρά-Σαρανταποδαρούσα

8 μέρες χωρίς ποδήλατο είναι πολλές;  

Ζώντας στην Καρδίτσα: Η α-ποδηλασία, ο Σαουδάραβας και η κυρά-Σαρανταποδαρούσα

Έφτασε λοιπόν εκείνη η αγχωτική Τετάρτη που, όταν πήγα να πάρω το ποδήλατο και να γυρίσω στο σπίτι, είχε αρχίσει εκείνη η λασποβροχή. Τι κρίμα… μόλις το πρωί το είχα πάει για φτιάξιμο και πλέον «πετούσα»… Πήρα μια λαχανί ομπρέλα από την πεθερά μου και άφησα το ποδήλατο στην είσοδο. Περπατώντας μέσα στη λασποβροχή σκεφτόμουν τα δύο περιστατικά με τον γιο μου. 1. Είχα πάει να τον πάρω στις 12 από το σχολείο. Η γιαγιά ενός παιδιού μας περιέγραφε με μελανά χρώματα πώς ένα παιδάκι χτυπάει το εγγόνι της λέγοντας: «Μου έρχεται να το πιάσω από το αυτί και να το ξεριζώσω… Ας το πάνε σε ειδικό, δεν είναι κακό». Ευτυχώς ο Κωννος βγήκε και «ξέφυγα» από την συζήτηση. Με τράβηξε και μου είπε:

-Μη ρωτήσεις την κυρία αν ήμουν καλό παιδί… Πάμε μαμά…

«Ωχ!» σκέφτηκα…

-Ε, ήταν λιγάκι ζωηρός (μου είπε η κυρία του) και μάλιστα, όταν του είπα, «Κάτσε λίγο φρόνιμα» μου απάντησε «Σε λίγο»!

2. Πήγαμε να πάρουμε την κόρη μου από το σχολείο και στον γυρισμό ο γιος μου μού «ξέφυγε» και έφτασε με το ποδήλατό του στο σπίτι περνώντας μια απόσταση δύο τετραγώνων χωρίς να σταματήσει στα σταυροδόμια παρά τα ουρλιαχτά μου. Ταυτόχρονα η κόρη μου έκλαιγε, γιατί δεν της άρεσε η τυρόπιτα του κυλικείου και «είμαι νηστική, πονάει η κοιλιά μου, πεινάααααωωωωωω!!!!» Νομίζω ότι έφτασα στα όρια του εγκεφαλικού.

Τον μάλωσα πάρα πολύ και του στέρησα για οχτώ μέρες το ποδήλατο. Αυτή τη φορά τήρησα την απειλή μου. Αυτό σε συνδυασμό με το γεγονός ότι δεν έβρισκα το κλειδί του ποδηλάτου μου την επόμενη μέρα μας οδήγησε σε οικογενειακή α-ποδηλασία για οχτώ μέρες. Παντού με τα πόδια. Για την Καρδίτσα δεν είναι τραγικό. Για μένα που πάω παντού με το ποδήλατο τρα-γι-κό-τα-το. Σούπερ μάρκετ, σχολείο, δουλειά, παντού με τα πόδια.

Μέσα στη λασποβροχή λοιπόν σκεφτόμουν όλα αυτά, αλλά και το κατηχητικό της Κυριακής (3 μέρες πριν). Η κόρη μου επέμενε να πάμε, γιατί πάνε οι συμμαθήτριες κι εγώ είπα να μην της το στερήσω και ήμουν και ελαφρώς περίεργη. Πήγαμε λοιπόν, αλλά την πρώτη φορά είδαμε μία ταινία και δεν κατάλαβα πολλά πράγματα. Κάτω από τη λασπωμένη λαχανί ομπρέλα μου αποφάσισα να ξαναπάμε.

Την δεύτερη Κυριακή –εκείνη που είχε τεθεί η τιμωρία της α-ποδηλασίας σε εφαρμογή και πηγαίναμε παντού με τα πόδια- πήρα και τον Κωννο μαζί, γιατί δεν είχα που να τον αφήσω. Εκείνη την Κυριακή όμως είδα ένα «άλλο», «εναλλακτικό» κατηχητικό. Αν και μου αρέσει το τραγούδι του Κραουνάκη «Και τι ζητάω; Τι ζητάω; Μια ευκαιρία στον Παράδεισο να πάω», όταν άκουσα εκείνο το χριστιανικό τραγούδι που μας έβαλαν σε σλάιντς σόου, για να βλέπουμε τα λόγια, όταν άκουσα παιδικές φωνές να τραγουδούν «ψάχνω μια θέση για την ψυχή μου στον Παράδεισο να πάει» ανατρίχιασα… Και πιο πολύ ανατρίχιασα -αλλά μιλάμε για πολλή ανατριχίλα- όταν η κατηχήτρια ρώτησε «Που θέλουμε όλοι να πάμε παιδάκια;» και είδα πολλά χεράκια να υψώνονται δείχνοντας τον ουρανό και άκουσα να φωνάζουν «στον Παράδεισο…»

Έγιναν και πολλά άλλα περίεργα (κατά τη γνώμη μου) στο κατηχητικό εκείνη την ημέρα, αλλά η κόρη μου πέρασε φανταστικά. Της έδωσαν δώρο εικονίτσα, κουμπαρά, σοκολατάκι, και μοιράστηκαν δώρα. Το «κερασάκι στην τούρτα» όμως ήταν προς το τέλος της ώρας, όταν σηκώθηκε μια κυρία (όχι η κατηχήτρια) και είπε μια ιστορία. Μια ιστορία ενός θαύματος που όμως ήταν αλλόκοτη. Μιλούσε για κάποιον Σαουδάραβα που, για να μην τα πολυλογώ, πίστεψε στην Παναγία όταν απέκτησε παιδί και επέστρεψε στο ναό για να δώσει πολλά χρήματα και να την ευχαριστήσει. Εκεί όμως τρεις άντρες «τον λήστεψαν, τον σκότωσαν, τον έκοψαν κομματάκια (!!!), τον έβαλαν σε σακούλες (!!!!) και τον έβαλαν στο πορτ μπαγκάζ». Μετά όμως η αστυνομία τους ανακάλυψε (γιατί έτρεχαν αίματα από το αυτοκίνητο) και όταν άνοιξαν το πορτ μπαγκάζ ήταν μέσα άθικτος, καθώς η Παναγία τον είχε ράψει… Μας διαβεβαίωσε μάλιστα η κυρία ότι αυτή η ιστορία είναι εντελώς αληθινή, γιατί υπάρχει και στο ίντερνετ (!!!!!!!!).

Πρέπει να είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό. Απορούσα γιατί λένε τέτοιες ιστορίες σε μικρά παιδιά. Δεν υπάρχουν άλλες πιο ήπιες; Κι αν όχι, δε μπορούσαν να την πούνε ελαφρώς διασκευασμένη; Και χωρίς να θέλω να αναφερθώ στα «Περί πίστεως» και χωρίς να θέλω να κρίνω την εκκλησία ή τις ιστορίες που λέγονται στα κατηχητικά, αυτό που ξέρω είναι ότι εγώ ένιωσα άβολα, αμήχανα απέναντι στα παιδιά μου και θεώρησα ότι ο χώρος στον οποίο βρισκόμασταν δεν ήταν κατάλληλος για αυτά. Όταν ένα κοριτσάκι λοιπόν εύλογα ρώτησε «Μα κυρία, πώς γίνεται κάποιος να γίνει κομμάτια και μετά να ξανακολλήσει;» η κατηχήτρια απάντησε με πολύ ενθουσιασμό και έντονο τρόπο (κουνώντας τα χέρια και χαμογελώντας): «Παιδιά, η Παναγία είναι παντοδύναμη!!! Όλα τα μπορεί!!! Όλα!!! Μπορεί να πάρει το κατηχητικό από δω και να το πάει στη Λάρισα!!!» Η κόρη μου γούρλωσε τα μάτια «Ουάου….»

Ερώτηση κρίσεως: Αν αύριο η κόρη μου μου ζητήσει κάτι, της πω δεν γίνεται και μετά μου πει «γιατί δε λες την Παναγία να μας το κάνει», τι θα της πω;

Μήπως τελικά θα ήταν καλύτερα να την είχα αφήσει στο σπίτι να τραγουδάει ξανά και ξανά το «Πόσες φορές» της Πάολα; Νομίζω ότι εκείνη τη μέρα τα παιδιά μου πιο πολλά πήραν από το θέατρο που παρακολούθησαν το απόγευμα παρά από αυτήν την πρωινή εμπειρία.

Οφείλω να ομολογήσω βέβαια ότι, όταν μετά από μερικές μέρες μίλησα με την κατηχήτρια στο τηλέφωνο (με πήρε να με ρωτήσει αν θα πάμε σε μια εκδρομή που διοργάνωναν-δεν πήγαμε) και της παρουσίασα τους προβληματισμούς μου, τους δέχτηκε με μεγάλη ευγένεια. «Πράγματι, μια ιστορία που συγκλονίζει τόσο πολύ εμάς τους ενήλικες είναι λίγο βαριά για τα μικρά παιδιά».

Ωστόσο, νομίζω ότι το κατηχητικό είναι για λίγο μεγαλύτερα παιδιά και μάλλον θα βρω κάποιες δικαιολογίες για να μην πάμε ως το τέλος της σχολικής χρονιάς και για να ξεπεράσω κι εγώ το σοκ. Δεν θα πηγαίναμε ούτε την τελευταία Κυριακή που θα κλήρωναν δώρο ποδήλατο και θα έτρωγαν διάφορες λιχουδιές!

Την Τρίτη μίλησα με κάποιες φίλες μου και τους είπα τι είχα βιώσει. Δεν ξέρω αν έτυχε αλλά και οι τρεις είχαν μια δραματική εμπειρία να μου αφηγηθούν από το κατηχητικό στα παιδικά τους χρόνια. Οι δύο είχαν να κάνουν με αποκριάτικες στολές οι οποίες ήταν απαγορευμένες. Σαν παιδιά είχαν διχαστεί πώς η εκκλησία απαγορεύει κάτι που δίνει τόση χαρά στα παιδιά.

Την Πέμπτη, αφού είχαν περάσει οι οχτώ μέρες, είχα υποσχεθεί στον Κων/νο ότι, αν ήταν καλό παιδί στο σχολείο, θα πηγαίναμε το ποδήλατο για φτιάξιμο και θα του παρέδιδα. Μόλις σχόλασε λοιπόν μου είπε:

–          Μαμά, έλα, ρώτα την κυρία…

–          Άσε δεν πειράζει…

–          Όχι, ρώτα μαμά!!

–          Κυρία Ελένη, ήταν εντάξει ο Κωννος;

–          Ναι, μια χαρά! Μάλιστα μας έκανε και γελάσαμε σήμερα.Επειδή τα πόδια της κυράς Σαρακοστής στην άλλη τάξη ήταν καλυμμένα από ένα χαρτί, μας είπε: «Της άλλης δασκάλας δεν έχει κανέναν πόδι η κυρά Σαρανταποδαρούσα»

Γέλασα κι εγώ. Αυτό το έθιμο εγώ σαν παιδί δεν το θυμάμαι. Μια κυρία από ζυμάρι με πολλά πόδια που κόβεις ένα κάθε εβδομάδα μέχρι να έρθει το Πάσχα. Το έμαθα κι αυτό.

Την Παρασκευή το πρωί και μετά από περπάτημα πολλών χιλιομέτρων, ο μπατζανάκης μου ήρθε και έσπασε την κλειδαριά του ποδηλάτου με ένα ειδικό εργαλείο (τόσο απλά) και εγώ αγόρασα κλειδαριά με συνδυασμό.

Η εβδομάδα α-ποδηλασίας έκλεισε με ένα αυτοκίνητο να παίρνει το ποδήλατό μου από κάτω. Ήμουν σε ποδηλατόδρομο και ευτυχώς είδα ότι ο τύπος δε θα σταματούσε και κατέβηκα, αλλά το ποδήλατό μου «πατήθηκε» κανονικότατα. Ο «τύπος» ούτε καν ρώτησε αν είμαι καλά, είχε ένα ύφος αδιάφορο σα να έφταιγα εγώ. «Τώρα τι να σου πω;» του είπα, και αυτός συνέχισε να έχει το ίδιο χαζό ύφος. Μήπως ήμουν αόρατη; Ίσιωσα τη στραβωμένη μου σέλα κι έφυγα. Και αφού τελευταία έγιναν και διάφορες εκδηλώσεις σχετικά με ποδήλατα στην Καρδίτσα, και αφού θέλουμε να είμαστε ποδηλατούπολη και πόλη με ποδηλατογλάστρες, ας προσέχουμε όλοι περισσότερο, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου.

Νατάσα Δανιήλ
Φιλόλογος

SHARE
Γεννήθηκα στις 25 Ιουλίου του 1979 στην Καρδίτσα. Αποφοίτησα το 2002 από το τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και από τότε ζω και εργάζομαι στην Καρδίτσα. Το 2009 παντρεύτηκα και απέκτησα μια κόρη και το 2011 γεννήθηκε ο γιος μου. Από το 2009 ως το 2014 ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Σπουδές στην Εκπαίδευση» στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Γνωρίζω αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά και τον ελεύθερό μου χρόνο ζωγραφίζω.