Τα ταξικά χαρακτηριστικά του προσφυγικού

Τα ταξικά χαρακτηριστικά του προσφυγικού

Τα ταξικά χαρακτηριστικά του προσφυγικού

Οι πολιτικές ευθύνες της Ευρώπης, για τις αθώες ψυχές που χάθηκαν στα παγωμένα νερά του Αιγαίου τον χειμώνα που μας πέρασε είναι αδιαμφισβήτητες και σε κάθε περίπτωση αποτελούν ακόμη μία μαύρη σελίδα στην πολύπαθη ιστορία της. Η άρνηση επίσης της υποδοχής προσφύγων, κυρίως από τις «χώρες του Βίζενγκραντ» (Ουγγαρία, Τσεχία, Σλοβακία, Πολωνία) που πρωτοστάτησαν στο κλείσιμο των συνόρων και την κατασκευή φραχτών, είχε ως αποτέλεσμα στη χώρα μας να εγκλωβιστούν συνάνθρωποι μας που ο πόλεμος των παγκόσμιων δυνάμεων για τα ενεργειακά αποθέματα, τον έλεγχο των αγορών και τα γεωστρατηγικά συμφέροντα, τους ανάγκασε να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους. Βέβαια ο χαρακτηρισμός «συνάνθρωποι μας» μπορεί να μην είναι δόκιμος για κάποιους, αλλά είναι η πραγματικότητα που μπορεί να ενώσει τα φτωχά κοινωνικά στρώματα απέναντι στην πλουτοκρατία που για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της εκτοπίζει ολόκληρους πληθυσμούς. Οι φαντασιώσεις ανωτερότητας εξάλλου που καλλιεργούνται για ανώτερες ανθρώπινες φυλές και κοινωνίες από ακροδεξιές δυνάμεις έχουν καταρρεύσει εδώ και καιρό, αφού η αξιοπρέπεια και η αυτοδιάθεση των λαών εξαρτάται από τις «διαθέσεις» του τραπεζικού συστήματος και των ελεύθερων αγορών που επηρεάζουν καθοριστικά την πορεία της ανθρωπότητας.

Η χώρα μας κατά κοινή ομολογία επέδειξε ανθρωπισμό και αλληλεγγύη για τους πρόσφυγες, αλλά βέβαια δεν πρέπει να αγνοήσουμε ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας μας που διατύπωσε ακραίες και ρατσιστικές θέσεις, οι οποίες αποκαλύφθηκαν με αφορμή την προσφυγική κρίση. Σε μια απόλυτα φτωχοποιημένη και εξαθλιωμένη χώρα όπως η Ελλάδα των μνημονίων κάποιοι εξάντλησαν το μένος τους και αποκάλυψαν τα κατώτερα ένστικτα τους, απέναντι σε ανθρώπους με μικρά παιδιά που ταξίδεψαν χιλιάδες χιλιόμετρα για ένα καλύτερο μέλλον. Στη χώρα μας όπου διαδραματίζεται ένα οικονομικό και ανθρωπιστικό έγκλημα, με την ανοχή και συνενοχή των μνημονιακών κυβερνήσεων, η κοινωνία παραμένει διαιρεμένη και ανακαλύπτει τον εχθρό της στα πρόσωπά των εξαθλιωμένων προσφύγων και μεταναστών. Η κοινωνική ανισότητα και η φτώχεια που διευρύνεται ραγδαία στη χώρα μας τα τελευταία έξι χρόνια, αντί να λειτουργήσει ως μοχλός συσπείρωσης και αλληλεγγύης μεταξύ των χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων ανεξαρτήτου εθνικότητας πυροδοτεί ρατσιστικές και ακραίες συμπεριφορές. Η συγκεκριμένη αντίφαση όμως έχει τις ρίζες της σε συγκεκριμένα πολιτικά και ενημερωτικά κέντρα που χειραγωγούν την κοινή γνώμη διαστρεβλώνοντας γεγονότα και καταστάσεις. Η εκμετάλλευση επίσης του προσφυγικού για μικροπολιτική και αποπροσανατολισμό, υπήρξε μοναδική ευκαιρία για τις συντηρητικές δυνάμεις και τα μέσα της διαπλοκής.

Τέλος, μετά την συμφωνία που επέτυχε η κυβέρνηση για το προσφυγικό με την επαναπροώθηση προσφύγων στην Τουρκία και το χαρακτηρισμό της ως ασφαλής Τρίτη χώρα, οι ροές σχεδόν μηδενίστηκαν. Μια συμφωνία της ντροπής όπως ονομάστηκε από πολλούς διεθνείς ανθρωπιστικούς οργανισμούς, αφού οι Ευρωπαίοι ηγέτες αποφάσισαν να ανταλλάξουν την αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα των μεταναστών και των αιτούντων άσυλο, επιδιώκοντας ιδιοτελώς βραχυπρόθεσμα πολιτικά κέρδη. Ουσιαστικά δηλαδή είχαμε κατάργηση στην πράξη των διεθνών συνθηκών, με πρώτη τη συνθήκη της Γενεύης, που προβλέπουν τη χορήγηση διεθνούς προστασίας σε όσους έχουν ανάγκη και θέλουν να έρθουν προς την Ευρώπη, αφού «ανακόπτονται» και δεν έχουν καμιά πρόσβαση σε διεθνή προστασία. Μπορούμε λοιπόν να κοιμόμαστε ήσυχοι πως κανένας δεν θα μας ταράξει την φαινομενική ηρεμία μας και την μίζερη μικροαστική καθημερινότητα μας, αφού το πρόβλημα έχει μετατοπιστεί και τη διαχείριση του την έχουν αναλάβει άλλοι. Εξάλλου τα ηθικά συναισθήματα και η συνείδηση απαιτούν εγγύτητα με το γεγονός το οποίο συντελείται. Η απάθεια όμως και η αποστασιοποίηση για όσα συμβαίνουν, ενώ η προσφυγική εμπειρία είναι κομμάτι της ιστορίας του Ευρωπαίου, εκτός από ενίσχυση της επικίνδυνης ακροδεξιάς μπορεί να έχει μακροπρόθεσμα και άλλα δυσάρεστα αποτελέσματα για την ενότητα ολόκληρου του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος.