Οδηγώντας στην Καρδίτσα: η «ungly» Sofia και οι «λιωμένες» καρέκλες

Οδηγώντας στην Καρδίτσα: η «ungly» Sofia και οι «λιωμένες» καρέκλες

Παιχνίδια συνειρμών

Οδηγώντας στην Καρδίτσα: η «ungly» Sofia και οι «λιωμένες» καρέκλες

Το Πάσχα ξεκίνησε με τύλιγμα και στόλισμα 260 τσουρεκιών για να μοιραστούν στο σχολείο (ευχαριστώ Όλγα και Σοφία για εκείνο το απόγευμα-βράδυ), και κύλησε με λίγα παραπάνω μαθήματα (καθώς πλησίαζαν πανελλήνιες), με πολλές και ωραίες πολύχρωμες ομπρέλες στην πόλη μας στον πεζόδρομο Παλιών Μαστόρων (το λάτρεψα!), με ποδηλατογλάστρες στην πλατεία Δικαστηρίων, με πολλούς φίλους, λίγο κακό καιρό, λίγο συνάχι, πολύ φαΐ  και πολλούς φίλους! Ήταν όμως το «ευκολότερο» Πάσχα χάρη στην οδήγηση.

Κάθε άνοιξη που ο άντρας μου δουλεύει άπειρες ώρες (από τις 8 το πρωί ως τις 9 το βράδυ χωρίς διάλειμμα, συμπεριλαμβανομένης και της Κυριακής), εκτός του ότι η μαμά-εγώ- αναλαμβάνει τα πάντα, δεν έχουμε μεταφορικό μέσο. Φέτος όμως, αφού το σκέφτηκα, το ξανασκέφτηκα, θύμωσα και ξαναθύμωσα πάρα πολύ με τον εαυτό μου και θεώρησα απαράδεκτη πια την εξάρτησή μου από τους άλλους, το πήρα απόφαση: Θα άρχιζα να οδηγώ!

Το δίπλωμά μου υπήρχε από το ΄99, αλλά απλά υπήρχε. Οι φορές που είχα οδηγήσει από τότε ήταν μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού και όλες πριν το 2006.

Το καλοκαίρι «έλαβαν χώρα» δύο αποτυχημένες προσπάθειες με τον άντρα μου να κάνουμε μαθήματα οδήγησης -την μία από τις δύο με τα παιδιά στο πίσω κάθισμα. Η ανασφάλειά μου έφτασε στο 100% από το 90. Τον Φεβρουάριο λοιπόν έχοντας στο μυαλό μου κυρίως τη φράση «αφού όλες μπορούν, μπορώ κι εγώ», το αποφάσισα και πήγα κι έκανα δέκα μαθήματα οδήγησης, τα πέντε τελευταία από τα οποία θα τα ονόμαζα «μαθήματα αυτοπεποίθησης». Ο δάσκαλος Αποστόλης (στον οποίο είχα πάει και το ΄99) ήταν φοβερός και η αυτοπεποίθησή μου «ήρθε στα ίσια της». Μου έφυγε η φοβία της οδού Παπαφλέσσα (δρόμος στον οποίο ζω) με τα παρκαρισμένα δεξιά και αριστερά αυτοκίνητα, όπου χωράς ίσα ίσα να περάσεις. Όχι δεν κοπανάω δεξιά και αριστερά, όπως φοβόμουν! Ναι! τα κατάφερα, ναι, οδηγώ! Κάτι τόσο απλό και καθημερινό για μένα μοιάζει θρίαμβος, γιατί η φοβία μου για την οδήγηση, που επί πολλά χρόνια διογκωνόταν, τώρα έχει εξαφανιστεί. Όχι ότι είμαι τώρα στο 100% της σιγουριάς, αλλά στο 80 έχω φτάσει!

Το μυαλό μας είναι ένα περίεργο εργαλείο. Μας δημιουργεί φοβίες, συνειρμούς και «κολλήματα», αλλά αυτό είναι και το ενδιαφέρον. Είναι όπως όταν ρωτάω τους μαθητές μου «από που βγαίνει το ρήμα «απαλλάττομαι» και όλοι απαντούν «απά και λάττομαι». Και τι είναι το «λάττομαι»; Το ξέρετε; «Όχι». «Ε, τότε δεν υπάρχει! Πώς το υποστηρίζετε; Αλλάττω/-ομαι είναι το κανονικό, αλλά το μυαλό δε λέει να ξεκολλήσει από εκείνο το -ζ-»

Είναι όπως στο τελευταίο ταξίδι στη Βουλγαρία (το 2009 ππ = προ παιδιών) που ο άντρας μου δείχνοντάς μας μια πλατεία είπε: «Διάβασα ότι εδώ είναι η ungly Sofia» (που σήμαινε «η άσχημη Σόφια», δηλαδή το άσχημο μέρος της πόλης από αρχιτεκτονικής άποψης). Εγώ όμως σκέφτηκα «οι Άγγλοι Σόφια»! Ασύντακτο μεν, «κόλλησα» δε. Και σκεφτόμουν: τι σχέση έχουν οι Άγγλοι με τη Σόφια; Και το μυαλό μου πήγε ως την Κίνα και γύρισε: Την είχαν καταλάβει κάποτε οι Άγγλοι και υπάρχει κάποια αγγλοκρατούμενη περιοχή; Υπάρχει κάποιο μνημείο των Άγγλων;

Ενώ λοιπόν μερικές φορές «καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς», μίλησα και είπα την απορία μου. Επί τρεις μέρες που ήμασταν εκεί με «δούλευαν» αυτός και οι κουμπάροι μας και έσκαγαν στα γέλια. Κι εγώ έλεγα με διάθεση αυτοσαρκασμού ότι «το μυαλό μου είναι παραπέρα και σκέφτομαι πέρα από το αυτονόητο και το απλό». Τρομάρα μου!

Μυαλό είναι όμως και το παιχνίδι της μνήμης και των συνειρμών το κάνει ακόμη πιο ενδιαφέρον. Πήγα και σε εκείνον τον γάμο σε χωριό που μάλιστα έγινε σε αυλή σπιτιού με ολόκληρη κατασκευή-στέγαστρο. Σε κάποιο σημείο είχε μια ταμπέλα αυτών που είχαν κάνει την κατασκευή. Και το παιχνίδι των συνειρμών άρχισε. Θυμήθηκα ότι το 2006 (κάπου κοντά στην τελευταία φορά που είχα οδηγήσει μάλλον) είχαμε πάει με τους κουμπάρους μας (όχι αυτούς στη Βουλγαρία, τους άλλους) στην Καλαμπάκα για να ακούσουμε έναν τραγουδιστή για τον γάμο τους. Παντρεύονταν σε λίγους μήνες (εμείς θα τους παντρεύαμε) και είχαμε ακούσει ότι ο τραγουδιστής ήταν φοβερός. Το άτομο που ήξερε τον τραγουδιστή ήταν φίλος φίλου (ας τον πουμε Ηλία), ήταν κι αυτός εκείνο το βράδυ στην εκδήλωση και ήταν αυτός που είχε φτιάξει το στέγαστρο του γάμου του 2016. Μας έδωσε λοιπόν μια κάρτα του. Στην κάρτα επάνω είδα με έκπληξη να γράφει «ΛΙΩΜΕΝΕΣ ΚΑΡΕΚΛΕΣ», προφανώς λάθος του τυπογραφείου στο οποίο είχε φτιάξει τις κάρτες. Το κοιτούσα, το ξανακοιτούσα και σκεφτόμουν «Τι θέλει να πει ο ποιητής». Μου πήρε ώρα να καταλάβω ότι έγραφε «λιωμένες» αντί για «λυόμενες». Και η ιστορία δε σταματάει εδώ. Δυο μέρες μετά είπα το περιστατικό στους (τότε) μαθητές μου της β’ λυκείου, για να τους τονίσω το πόσο εύκολο είναι να γίνει ορθογραφικό λάθος και πόσο πιο εύκολο ακόμη είναι να μη γίνει αντιληπτό. Αλλά ούτε εδώ σταματάει η ιστορία. Την επόμενη μέρα μια από τις μαθήτριες μου μού έφερε ακριβώς την ίδια κάρτα «Αυτή δεν είναι η κάρτα;» Σύμπτωση, αλλά η συγκεκριμένη κάρτα είχε τυπωθεί στο τυπογραφείο του πατέρα της! Μάλιστα ο φίλος μας το είπε στον Ηλία και έφτιαξε καινούριες κάρτες διορθωμένες!

Λεπτομέρειες της καθημερινότητας, συμπτώσεις και συνειρμοί που εν τέλει έχουν πλάκα. Όταν μετά από χρόνια βρήκα τον Ηλία σε ένα μπαράκι με θυμόταν, θυμόταν το όνομα του άντρα μου, ενώ εγώ έσπαγα το κεφάλι μου να θυμηθώ πώς λεγόταν. Τον ξαναβρήκα άλλες δύο φορές, ήταν πάντα ευγενικός, αλλά ντράπηκα να ρωτήσω όνομα. Δεν το θυμήθηκα παρά μόνο όταν το είδα στη διαφημιστική ταμπέλα του γάμου. Δεν ήταν Ηλίας αλλά τι σημασία έχει; Οι κουμπάροι μας δεν πήραν εκείνον τον τραγουδιστή στο γάμο τους, αλλά ούτε αυτό έχει σημασία. Σημασία έχουν τα παιχνίδια του μυαλού που… όταν ζεις σε μια πόλη ανέκαθεν… είναι ακόμη πιο έντονα και έχουν πολύ πλάκα.

Νατάσα Δανιήλ
Φιλολογος

SHARE
Γεννήθηκα στις 25 Ιουλίου του 1979 στην Καρδίτσα. Αποφοίτησα το 2002 από το τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και από τότε ζω και εργάζομαι στην Καρδίτσα. Το 2009 παντρεύτηκα και απέκτησα μια κόρη και το 2011 γεννήθηκε ο γιος μου. Από το 2009 ως το 2014 ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Σπουδές στην Εκπαίδευση» στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Γνωρίζω αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά και τον ελεύθερό μου χρόνο ζωγραφίζω.