Σπύρος Ε. Λάππας: BREXIT: Εφιάλτης ή Ελπίδα; (ή πώς ο Ταύρος-Έρωτας θα...

Σπύρος Ε. Λάππας: BREXIT: Εφιάλτης ή Ελπίδα; (ή πώς ο Ταύρος-Έρωτας θα ξανακλέψει την Ευρώπη)

 Σπύρος Ε. Λάππας, Βουλευτής Σύριζα Καρδίτσας.  

Σπύρος Ε. Λάππας: BREXIT: Εφιάλτης ή Ελπίδα; (ή πώς ο Ταύρος-Έρωτας θα ξανακλέψει την Ευρώπη)

«Πολιτική είναι η σκιά των μεγάλων επιχειρήσεων και εταιριών πάνω στην Κοινωνία» (Τζων Ντιούϊ).

Διακήρυττε ο Γκάντι ότι οι επτά(7)κοινωνικές αμαρτίες είναι: «Πολιτική χωρίς αρχές-Περιουσία χωρίς εργασία-Ευχαρίστηση χωρίς συνείδηση-Γνώση χωρίς χαρακτήρα-Εμπόριο χωρίς ηθική-Επιστήμη χωρίς ανθρωπισμό-και-Πίστη χωρίς θυσία». Δηλαδή περίπου όλες οι αμαρτίες του νεοφιλελευθερισμού, που αποθεώνει τον ατομικισμό και μισεί τη συλλογικότητα και την αλληλεγγύη, περίπου ό,τι αποτέλεσε ευρωπαϊκή πολιτική την τελευταία 20ετία. Και αυτό το μοντέλο πολιτικής σκέψης και πρακτικής, που ταυτίστηκε με την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία των Βρυξελλών, περιγράφηκε πριν ένα χρόνο περίπου από τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα σε συνέντευξή του στη Monde: «Κάποιοι θέλουν να αποδεχτούμε να διορίζονται οι υπουργοί και οι πρωθυπουργοί από τους θεσμούς και οι πολίτες να αποστερούνται από το δικαίωμα του εκλέγειν…Κάτι τέτοιο σημαίνει την ολοκληρωτική κατάργηση της δημοκρατίας στην Ευρώπη…Σημαίνει εντέλει, την αρχή για τη δημιουργία ενός τεχνοκρατικού τερατουργήματος, που θα οδηγήσει σε μία Ευρώπη εντελώς ξένη προς τις ιδρυτικές της αξίες».

             Ο γράφων σε άρθρο του την ίδια εποχή σημείωνε: «Τι είναι η Ευρώπη σήμερα, υπέρ ποίων κοινωνικών στρωμάτων υπάρχει και πολιτεύεται, τι ρόλο παίζουν οι αγορές και οι χρηματοπιστωτικές ελίτ, πώς αντιμετωπίζουν τη χώρα μας σήμερα οι οικονομικά ισχυρές χώρες του Βορρά; Τι είναι σήμερα οι «θεσμοί», όπως ΕΚΤ, η Κομισιόν, που φαίνεται ότι επιβάλλουν στα κράτη επιλογές, που εξυπηρετούν απόλυτα τις πανίσχυρες οικονομικές ελίτ, τις τράπεζες, – στη χώρα μας πήραν 200 δίς και ακόμα είναι σε αδυναμία ρευστότητας- και τους γιγάντιους πολυεθνικούς επιχειρηματικούς ομίλους;.. Αυτή η Ευρώπη που έχει μετεξελιχθεί σε μηχανή τιμωρίας των αδύναμων, που σώζει τις τράπεζες με τα λεφτά των φορολογουμένων και αποψιλώνει τα δίκτυα πρόνοιας, που υποκλίνεται στις αγορές και κανακεύει τους πλούσιους, προσφέροντάς τους φορολογικούς παραδείσους, φτωχοποιεί βίαια τη μεσαία τάξη και υποβιβάζει τους εργαζόμενους κάτω από τα όρια της φτώχειας, μπορεί να έχει μέλλον;».

Και πράγματι, η πολιτική της Ε.Ε. είναι αυτή που τροφοδοτεί και τρέφει τον ευρωσκεπτικισμό, την ακροδεξιά, το μίσος και τον ρατσισμό, είναι αυτή που αντί να αποδέχεται τη συμφιλίωση των λαών, επιτρέπει τα τείχη – που η ιστορία γκρέμισε -και τα συρματοπλέγματα μεταξύ ανθρώπων και λαών, είναι αυτή που επέβαλε στους λαούς τη διάλυση του κράτους πρόνοιας, τις ανισότητες Βορρά και Νότου, είναι αυτή που υιοθέτησε την κυριαρχία των τεχνοκρατών και της οικονομίας επί της Πολιτικής, είναι αυτή που με νεοφιλελεύθερη πίστη ξέχασε τις ιδρυτικές της αρχές, έχασε τον προσανατολισμό της και τελικά έχασε την ψυχή της. Και ξύπνησε σε ένα εφιάλτη.

Οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών και οι εμμονικοί του Βερολίνου το πήραν το μήνυμα; Έχουμε αμφιβολίες, αφού στην ατζέντα τους(αύριο ή μεθαύριο) υπάρχει η διαπραγμάτευση για περισσότερους εξοπλισμούς, περισσότερη εσωτερική ασφάλεια, περισσότερη προστασία των εθνικών συνόρων, εμμονή στη λιτότητα. Δεν κατάλαβαν τίποτα, γιατί είναι τόσο μακριά από τα λαϊκά προβλήματα και ανάγκες, που το αποτέλεσμα του Brexit  τους δημιούργησε, λένε, τρομερή έκπληξη. Αυτό από μόνο του επιβεβαιώνει πόσο ξεκομμένοι είναι από τις ανάγκες των λαών και των ανθρώπων. Έπαψαν να σέβονται τις αξίες και προσκολλήθηκαν στις «αξίες» και τις «τιμές», και έτσι «κατάφεραν» να γίνουν οι πιο μισητοί άνθρωποι για τους λαούς της Ευρώπης.

Όμως τι μπορεί να γίνει πλέον; Το δίλημμα είναι: ή με την ακροδεξιά και τον ευρωσκεπτικισμό ή με την Αριστερά και τις προοδευτικές δυνάμεις της Ευρώπης, που εξακολουθούν να πιστεύουν και να υπηρετούν τις αρχές της αλληλεγγύης, του κοινωνικού κράτους, της προστασίας της εργασίας, των ατομικών και των κοινωνικών δικαιωμάτων.

Ο σπόρος που έριξε ο ΣΥΡΙΖΑ αρχίζει και δίνει καρπούς. Πρώτα η αλλαγή στην Ελλάδα, ακολούθησε η Πορτογαλία, και συνεχίζουν οι λαοί της Ιρλανδίας, της Ισπανίας, της Ιταλίας και της Γαλλίας. Οι λαοί αποφασίζουν να πάρουν τις τύχες στα χέρια τους. Διαφορετικά Ευρώπη ΤΕΛΟΣ! (θα συνεχίσουμε σε επόμενη δημοσίευση για τη σημασία και τις επιπτώσεις του Brexit).

SHARE