Ηλίας Σχορετσιανίτης: Η χώρα του «Δεν Προβλέπεται»

Ηλίας Σχορετσιανίτης: Η χώρα του «Δεν Προβλέπεται»

Ηλίας Σχορετσιανίτης: Η χώρα του «Δεν Προβλέπεται»

Του Ηλία Σχορετσανίτη
Δημοτικού Συμβούλου
Επικεφαλής Ν.Ε.Σ.ΤΩΡ

Όταν δημοσιοποιούμε κάτι, συνήθως πρόκειται για προβλήματα ή πρακτικές για τις οποίες η Δημοτική Αρχή έλαβε γνώση της θέσης μας εντός του Συμβουλίου, αλλά δεν έδειξε διάθεση αλλαγής κατεύθυνσης. Φυσικά, δεν είναι υποχρεωτικό να υλοποιήσει ο Δήμος τα λεγόμενά μας, αλλά εντός δημοκρατικών πλαισίων πρέπει οι δημότες να γνωρίζουν τη θέση μας και τις διαφωνίες μας.

Στη συζήτηση του προϋπολογισμού το Δεκέμβριο του 2014 ρώτησα «εάν και πότε ο δήμος πραγματοποιεί απογραφή υλικών». Η απάντηση που έλαβα από το Δήμαρχο με γύρισε στα χρόνια της στρατιωτικής μου θητείας: «Δεν προβλέπεται», μου αποκρίθηκε. Πράγματι,η απογραφή δεν είναι υποχρεωτική, αλλά σε έναν οργανισμό με προϋπολογισμό 40 εκατομμύρια ευρώ και με τετρακόσιους εργαζόμενους, είναι δυνατόν να θεωρείται περιττή; Και αν είναι νομικά αδύνατο να πραγματοποιηθεί, ποιες είναι οι παρεμβάσεις και επιστολές προς τα αρμόδια κυβερνητικά όργανα ώστε να γίνει πράξη; Συνεπώς η λογική του «δεν προβλέπεται» συμβαδίζει με τη λογική του «δεν επιθυμούμε». Δεν επιθυμούμε κάτι αναμφισβήτητα ευεργετικό για το δήμο και κατά συνέπεια για τους δημότες.

Αυτή ακριβώς η αδυναμία-δικαιολογία περνάει και σε εισηγήσεις του ΔΣ, με τις οποίες πρέπει να αποφασίσω υπέρ ή κατά ενός θέματος. Δεν έχει σημασία ποιος εισηγείται το θέμα, γιατί πολλές τέτοιου τύπου εισηγήσεις έχουν γίνει στο παρελθόν και έχουμε επισημάνει το πρόβλημα. Ένα πρόβλημα που οφείλεται σε μεγάλο ποσοστό στην αλαζονεία της εξουσίας. Βλέπετε, όταν ο άρχων έχει την πλειοψηφία, δεν έχει την ανάγκη να σε πείσει για το δίκαιο της απόφασής του. Δίνεται η εντύπωση πως θέλει να ξεμπερδέψει με το ζήτημα, καθώς το θέμα «περνάει» βρέξει-χιονίσει. Δε χρειάζεται και ολοκληρωμένη τεκμηρίωση δα!

Στο τελευταίο ΔΣ κλήθηκα να λάβω απόφαση για τη συστέγαση ή όχι του νηπιαγωγείου με το δημοτικό σχολείο Καρδιτσομάγουλας. Μεταξύ των επιχειρημάτων ήταν η εξοικονόμηση πόρων, η ύπαρξη σχολικής διαρροής που έχει μειώσει τον αριθμό των μαθητών του Δημοτικού (άρα χώρος) και οι καλύτερες εγκαταστάσεις σε σχέση με αυτές του νηπιαγωγείου.

Αναφορικά με το οικονομικό, δεν επισυνάφθηκε στην εισήγηση καμία -έστω υποτυπώδης- στοιχειοθετημένη αναφορά με νούμερα. Απλή άλγεβρα. Πώς να λάβω απόφαση; Επειδή μου το λέει η εισήγηση; Αυτά είναι φαιδρότητες. Αναφέρθηκαν προφορικά νούμερα που ούτε καν μπορώ να ανακαλέσω, πολλώ δε μάλλω να λάβω απόφαση εντός ολίγων λεπτών. Απόρησα, γιατί να μην υπάρχει μια τυπική αναφορά εξόδων; Όταν ρώτησα τον εισηγητή μού αποκρίθηκε αφοπλιστικά «δεν προβλέπεται». Και πάλι δεν προβλέπεται η πλήρης ενημέρωση; Και πάλι δεν προβλέπεται η υγιής πρόθεση της Αρχής για ομόφωνη απόφαση; Είναι καλύτερες οι εγκαταστάσεις στο Δημοτικό; Επισυνάψτε και 10 φωτογραφίες των χώρων στηρίζοντας το επιχείρημα. Μας αναφέρθηκε η «σχολική διαρροή» και πάλι χωρίς νούμερα, όπως στα οικονομικά. Ο εισηγητής δήλωσε γενικά πως «τα στοιχεία είναι στη διάθεση του καθενός».

Δηλαδή υπάρχουν τα στοιχεία, διατίθενται ελεύθερα, αλλά ο εισηγητής δε θεώρησε χρήσιμο να τα συμπεριλάβει στην ενημέρωση για το προς ψήφιση θέμα. Πρέπει να τα «χαλέψουμε» κάνοντας και το δημοσιογράφο. Λυπούμαι, αλλά καταλαβαίνετε ότι είτε πρόκειται για αδιαφορία, είτε για οκνηρία, είτε για έλλειψη αντίληψης του ρόλου του στα κοινά. Όταν έχεις στοιχεία για να τεκμηριώσεις τη θέση σου και δεν το κάνεις γραπτώς για να διαπιστώσουν όλοι την αλήθεια σου, τότε ενσπείρεις υποψίες έχοντας ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα.Αλλά έχοντας την πλειοψηφία, έχοντας το πάνω χέρι, έχοντας το «δεν προβλέπεται»μπαλαντέρ για κάθε νόμιμη χρήση, πορευόμαστε… Πορευόμαστε και βυθιζόμαστε…

Δυστυχώς, το πρόβλημα αυτό είναι και πρόβλημα της Ελλάδος. «Δεν προβλέπεται». Αυτοί είμαστε. Άνθρωποι με ταβάνι. Άνθρωποι χωρίς διάθεση να κάνουμε το παραπάνω βήμα έξω από αυτό που είμαστε νομίμως υποχρεωμένοι να κάνουμε.

Τη σχέση που έχουμε με το αρχαίο πνεύμα αθάνατο μας την αποκαλύπτει ο Περικλής: «Γιατί εμείς φιλοκαλούμε μετ’ ευτελείας και φιλοσοφούμε άνευ μαλακίας». Οι Έλληνες πήραν τις πέτρες και φτιάξανε Παρθενώνες και αγάλματα απαράμιλλου κάλλους. Απεικόνισαν λεπτές εννοιολογικές αποχρώσεις δια του λόγου και έθεσαν τα θεμέλια της παγκόσμιας φιλοσοφίας. Όλα αυτά «προβλέπονταν»; Δεν καταλαβαίνετε ότι ευτελίζουμε τις ρίζες μας;

Η Ελλάδα έφτασε στο χείλος της οικονομικής καταστροφής και ηθικής απαξίωσης επειδή «δεν προβλέπεται». Δεν προβλεπόταν το συμμάζεμα του χρέους και το σταθερό φορολογικό καθεστώς, δεν προβλεπόταν η χάραξη μακροχρόνιας στρατηγικής στην παιδεία και την εξωτερική πολιτική, δεν προβλεπόταν η λειτουργία των Δήμων στα πρότυπα των μεγάλων επιχειρήσεων και οργανισμών με κορωνίδα την κοινωνική μέριμνα και τον πολιτισμό.

Έχω προειδοποιήσει πολλάκις, και θα το ξαναπράξω, ότι τη ζημιά θα την πάθουμε όχι από αυτά που «προβλέπονται», αλλά από αυτά που «δεν προβλέπονται». Και είναι πολλά αυτά προκειμένου η πατρίδα, οι Έλληνες, να χτίσουμε ένα ασφαλές μέλλον για τα παιδιά μας.

Εσχάτως κατατέθηκε στο ΔΣ το επιχειρησιακό σχέδιο του Δήμου, επειδή πλέον «προβλέπεται». Πρόκειται για τη χάραξημιας στρατηγικής τριετίας σχετικά με την κατεύθυνση που θα έχει ο Δήμος μας, τα έργα που θα γίνουν και την κατανομή των κονδυλίων. Δηλώνω ότι είμαι υπέρ του επιχειρησιακού σχεδίου, καθώς αυτή είναι η νοοτροπία που πρέπει να έχει ο Δήμος μας, άσχετα από το εάν η κατανομή των πόρωνδεν γίνεται σύμφωνα με τις ανάγκες των πολιτών.

Το Σχέδιο αυτό, όμως, έχει μερικές σταθερές (ceteris paribus). Ότι θα είμαστε στην ΕΕ, ότι δε θα μας κόψουν τα δανεικά, ότι η Τουρκία θα είναι φίλη μας τα επόμενα τρία χρόνια και γενικότερα ότι θα υπάρχει παγκόσμια γεωπολιτική και οικονομική σταθερότητα. Επειδή, ίσως, τα τελευταία γεγονότα στην Τουρκία να άνοιξαν τα μάτια και τα αυτιά μερικών ερωτώ: Έχει εκπονήσει ο δήμος ένα υποτυπώδες σενάριο ανθρωπιστικής δράσης σε περίπτωση αποσταθεροποίησης;Την απάντηση τη γνωρίζω: «δεν προβλέπεται». Δεν προβλέπεται να είναι στο κέντρο της λειτουργίας του κράτους και των δομών του η προστασία και η ευημερία τουέλληναπολίτη.Ενός πολίτη που φέρει ακέραιες ευθύνες, γιατί ψηφίζει όπως ακριβώς προβλέπεται για την καταστροφή του.