Νεροπομπές στην Καρδίτσα: από την αταξία στην «τάξη»

Νεροπομπές στην Καρδίτσα: από την αταξία στην «τάξη»

Νεροπομπές στην Καρδίτσα: από την αταξία στην «τάξη»

Ιούνιος

Τον Ιούνιο, αν πήγαινα για εξέταση αίματος, θα έβρισκαν στις φλέβες μου καφεΐνη. Πέρα των σχολικών εξετάσεων (που εξαιτίας τους είχα πολύ περισσότερες ώρες μάθημα), είχα και τη σχολική γιορτή στο μυαλό μου. Προσπαθούσαμε όλοι στο Σύλλογο του σχολείου να διοργανώσουμε μια αξιοπρεπή σχολική γιορτή, αλλά όλα πήγαιναν στραβά. Οι καλλιτέχνες μας ακύρωναν ο ένας μετά τον άλλο και οι μετεωρολογικές προβλέψεις δεν ήταν με το μέρος μας. Είχα χάσει τον ύπνο μου! Μόλις την τελευταία εβδομάδα η τελευταία εναπομείνασα καλλιτέχνης είπε το «ok» και μόλις το πρωί της ημέρας της γιορτής μας δόθηκε η γραπτή άδεια για τη χρήση του προαυλίου!!

Κι ενώ το τελευταίο εκείνο πρωινό Παρασκευής όλα ήταν τέλεια προγραμματισμένα και όλα έδειχναν ότι θα γλιτώναμε τη βροχή… ερχόντουσαν κάποιοι και μας έλεγαν δείχνοντας τον ουρανό:

-Κοιτάξτε τι έρχεται… Μαυρίλα…Ακυρώστε… Δε θα έρθει κανείς…

(Φύγε φύγε σύννεφο, φύγε κι εσύ αρνητική ενέργεια…)

Και σα να μην έφτανε αυτό, ήρθε εκείνη η μητέρα και μας έπιασε και μας ζήτησε κάτι το απίστευτο… Ενώ είχαμε ήδη αγοράσει τα σουβλάκια, τα ψωμιά, τους χυμούς, είχαμε παραγγείλει τα τραπεζοκαθίσματα, είχαμε κλείσει τους μουσικούς, είχαμε την άδεια κτλ κτλ, μας είπε θλιμμένη:

-Να, ξέρετε… η κόρη μου είναι στην έκτη και πρέπει να φύγουμε το απόγευμα για Αθήνα. Έχουμε αύριο ένα γάμο… Μήπως….;;;;;

(Παύση… γιατί δεν πίστευα στα αυτιά μου! Μας ζητούσε να ακυρώσουμε τη γιορτή ή μου φαινόταν…;;;)

– Ξέρετε, θέλει πολύ να είναι εδώ… και εμείς θα χρειαστεί να φύγουμε μετά κατευθείαν αργά το βράδυ… και να… είναι έκτη…

(Όχι, όχι, δεν το πίστευα αυτό που μου συνέβαινε…)

Για να μην τα πολυλογώ, η γιορτή έγινε χωρίς νεροποντή (όπως προέβλεπε η ΕΜΥ), χωρίς ούτε καν βροχή, ούτε ψιλόβροχο και ήταν όλοι εκεί… Οι μουσικοί μας, το φαγητό, το κρασί, τα χορευτικά, τα δάκρυα και το κλάμα με αναφιλητά των μαθητών της έκτης, η μαθήτρια της έκτης και οι γονείς. Και αν και σκουπίζαμε το προαύλιο ως τις 2 τα ξημερώματα, κοιμήθηκα σαν το πουλάκι… Δε σχολιάζω άλλο…

Ιούλιος

Το υπόλοιπο καλοκαίρι και συγκεκριμένα τον Ιούλιο και τον Αύγουστο δε δούλευα. Ναι, ξεκουράστηκα, ναι, πέρασα πολύ χρόνο με τα παιδιά μου, αλλά από την άλλη, αποσυντονίστηκα…

Ο χειμώνας είχε μία «σειρά»… μαθήματα, δουλειά, τάξη.

Και ήρθε το καλοκαίρι του χάους, της αταξίας και της ζέστης.

«Αταξία» στο φαγητό… Το «δε μαγειρεύω, έχει ζέστη» δεν ίσχυε. Και όχι μόνο δεν ίσχυε, αλλά υπήρχαν μέρες που έφτιαχνα δύο φαγητά, για να ικανοποιήσω τις ιδιοτροπίες των τέκνων μου.

Επίσης, το άλλο που δεν ίσχυε στο δικό μας σπίτι είναι το «Κυνηγάω τα παιδιά μου για να φάνε»! Αντιθέτως, έκανα τα πάντα για να μην τρώνε συνέχεια… Δεν προλάβαινα να πλύνω τις κούπες από το πρωινό γάλα και άρχιζε η γκρίνια για το «τι θα φάμε το μεσημέρι». Δεν προλάβαινα να καθίσω στον καναπέ μετά το μεσημεριανό και άρχιζε η γκρίνια για το «τι θα φάμε το απόγευμα» και ούτω καθεξής. Ευτυχώς λοιπόν που υπήρχε και η «αταξία» στο πρόγραμμα και έβρισκα τρόπους να τα απασχολώ.

Παρέα με δύο γειτόνισσες που δε δούλευαν το καλοκαίρι (η μία λόγω εγκυμοσύνης) τα πρωινά του Ιουλίου πηγαίναμε από το ένα σπίτι στο άλλο, για να παίζουν και τα παιδιά και για να ξεφορτωθώ το εκνευριστικό «πεινάω». Ευτυχώς είχαμε και την καλοκαιρινή εκστρατεία ανάγνωσης στην παιδική βιβλιοθήκη και περνούσαν δύο πρωινά της εβδομάδας εκεί τα παιδιά, ενώ εμείς τη «βγάζαμε» στο καφενείο. Είχε κι αυτό την πλάκα του. Έβλεπες τους παλιακούς κυρίους να πίνουν ελληνικό, να κάθονται και να αγναντεύουν, ενίοτε φορώντας μόνο παντελόνι λόγω ζέστης, και να μην ανταλλάσσουν κουβέντα! Έβλεπες τον ιδιοκτήτη να σου φέρνει χυμό σε χάρτινο κουτάκι χωρίς καλαμάκι και, όταν ζητούσες καλαμάκι να σου λέει…-Εγώ!! Και να παίρνει το χυμό, να τον αναποδογυρίζει και να τον πατάει με δύναμη για να μπει στο ποτήρι… Αναμενόμενος προορισμός του χυμού η κοιλιά της εγκύου γειτόνισσας!!

Αύγουστος

Και μετά ήρθαν οι διακοπές… Λίγο Κέρκυρα, λίγο Κατερίνη, λίγο Καστοριά. Όλα κύλησαν ομαλά. Αν εξαιρέσουμε δύο τρεις μικρές καθημερινές λεπτομέρειες που σε όλους μπορούν να συμβούν…

Όπως ότι στην παραλία της Κέρκυρας χάσαμε για δέκα λεπτά τον γιο μου και πήγε η ψυχή μας στην Κούλουρη, ενώ εκείνος είχε απομακρυνθεί και έπαιζε με κάτι πέτρες.

Όπως ότι στην Κατερίνη δεν άκουγες ελληνικά για κανένα λόγο παρά μόνο βουλγάρικα και σέρβικα και αναγκαζόσουν να ρωτάς κάτι στον σερβιτόρο στα αγγλικά, τα οποία δεν καταλάβαινε.

Αλλά τα παιδιά μας γνώρισαν τον ανιψιό των ιδιοκτητών και δε μας ενόχλησαν καθόλου. Όλη μέρα έπαιζαν lego και μας ζητούσαν να μη βγούμε το βράδυ για να παίξουν με τον Τζιοβάνι!

Και μετά από μια στάση στο Δισπηλιό γυρίσαμε στην Καρδίτσα. Και άρχισαν οι καταρρακτώδεις βροχές ή νεροπομπές (όπως τις είπε ένας τεχνικός που ήρθε να δει ένα πρόβλημα στη σκεπή και με έκανε να γελάσω) και δυστυχώς έπεσε κι εκείνος ο κεραυνός που μας έκανε να χάσουμε το χαμόγελό μας…

Σεπτέμβριος

Επιστροφή από την αταξία και το χάος στην τάξη, την ηρεμία και τη ρουτίνα που δεν είναι απαραίτητα τόσο κακή. Αν και τώρα που το ξανασκέφτομαι δεν ξέρω ποια είναι τελικά η τάξη και ποια η αταξία… Είναι θέμα οπτικής γωνίας. Το σίγουρο είναι ότι  η ζωή κυλάει, το γειτονάκι μας γεννήθηκε και τώρα «όλοι οι κατεργάρηδες στον πάγκο μας» και τα παιδιά στο σχολείο, για να βρίσκει η μαμά το χρόνο να γράφει άρθρα για το πώς πέρασε το καλοκαίρι.

Βέβαια, η κόρη μου έχασε σχεδόν όλη την πρώτη εβδομάδα λόγω πυρετού. Κι ενώ την Παρασκευή πήγα τον γιο μου στο σχολείο και μιλούσα με μια γνωστή μου, μια άλλη μαμά (που άκουγε) πετάχτηκε και μου είπε με ύφος θριάμβου: «Συγγνώμη, όμως! Τώρα που στέλνετε το μικρό σας δε θα κολλήσουν και τα υπόλοιπα; Είναι σωστό;»

Άντε, καλή μας αρχή!

Επιστροφή στην τάξη, κυριολεκτικά και μεταφορικά!!

 

newyear

Νατάσα Δανιήλ

Φιλόλογος

SHARE
Γεννήθηκα στις 25 Ιουλίου του 1979 στην Καρδίτσα. Αποφοίτησα το 2002 από το τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και από τότε ζω και εργάζομαι στην Καρδίτσα. Το 2009 παντρεύτηκα και απέκτησα μια κόρη και το 2011 γεννήθηκε ο γιος μου. Από το 2009 ως το 2014 ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Σπουδές στην Εκπαίδευση» στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Γνωρίζω αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά και τον ελεύθερό μου χρόνο ζωγραφίζω.