Ο σταχτής, η τρεχ-αντίρρηση και η Τιτίνα, η κότα.

Ο σταχτής, η τρεχ-αντίρρηση και η Τιτίνα, η κότα.

Ο σταχτής, η τρεχ-αντίρρηση και η Τιτίνα, η κότα.

Χθες όλη μέρα στο μυαλό μου τριγύριζε η λέξη «σταχτής».

Η κόρη μου πάει τρίτη δημοτικού και ο γιος μου πρώτη. Μέχρι να αρχίσει η χρονιά με είχε φάει το άγχος για το αν θα τα καταφέρνει ο γιος μου με το διάβασμα. Κι αυτό γιατί δεν είχε μάθει στο νηπιαγωγείο όλα τα γράμματα, ούτε δέκα. Βάλθηκα λοιπόν το καλοκαίρι να του μάθω τα γράμματα. Δεν τα κατάφερα. Όταν φτάσαμε στο Μ-μ συνέβησαν καταστάσεις που δε με άφησαν να ολοκληρώσω το εγχείρημά μου. Όταν βέβαια έμαθα ότι θα έχει τον δάσκαλο που είχε η κόρη μου στην α΄ και β΄ δημοτικού, πέταξα από τη χαρά μου. Το μόνο που ήθελα τα δύο τελευταία χρόνια ήταν να έρχεται η κόρη μου στο σπίτι έχοντας καταλάβει ό,τι καινούριο είχαν κάνει. Κι αυτό ο συγκεκριμένος δάσκαλος το κατάφερνε.

Βέβαια, εμείς οι μαμάδες (και οι μπαμπάδες) δεν «παιζόμαστε». Δεν είναι λίγες οι φορές που για τον ίδιο δάσκαλο (δασκάλα) ακούμε-λέμε πολλές και διαφορετικές απόψεις. Γενικά, είμαστε ανικανοποίητες (-οι).  Βάζει πολλά ο δάσκαλος; «Καλά, πόσα τους έβαλε»; Βάζει λίγα; «Αδιαφορεί τελευταία! Τα έχει φορτώσει στον κόκορα»! «Δε μου αρέσει αυτός ο καινούριος», «Πολύ καλός ο καινούριος», «Είναι μεγάλος και βαριέται», «Είναι νέος και άπειρος», «Είναι πολύ αυστηρός», «Καλά κάνει και είναι αυστηρός. Πρέπει να επιβάλεται»! Και η γκρίνια εξαπλώνεται… Μαμάδες πιάνουν μαμάδες να παραπονεθούν για τη συμπεριφορά των παιδιών τους, μπαμπάδες πιάνουν μαμάδες επειδή το παιδί τους γρατζούνισε ή μουντζούρωσε το δικό τους, μαμάδες πιάνουν παιδιά (!!!), για να τους κάνουν παρατήρηση για την συμπεριφορά τους, γονείς πιάνουν τους δασκάλους, τον Διευθυντή, τον σύμβουλο… Παρατηρήσεις, υποδείξεις, εντάσεις, συχνά μπροστά στα παιδιά και παράπονα, παράπονα, παράπονα…

Για να ξαναγυρίσουμε στην πρώτη δημοτικού, φέτος ξαναθυμηθήκαμε το «τόπι, το παλάτι από αλάτι, την Τιτίνα την κότα, τον Τάσο το σαλιγκάρι που έχει σαλάτα» και το πώς μπαίνει ο τόνος: «Τι-τίίίίίί-να». Έχουμε όμως και κάτι νέο: την ιστορία και τα θρησκευτικά στην γ’ τάξη (με τα βιβλία των θρησκευτικών ελαφρώς απογοητευτικά). Επίσης, άκουσα από φίλους πολλά περίεργα, ακόμη δεν άρχισε η χρονιά. Δασκάλα να βάζει σε παιδιά να γράψουν εκατό φορές «Δε θα ξαναμιλήσω στην τάξη», άλλη δασκάλα να σκίζει εργασίες παιδιών, επειδή δεν είχαν γράψει όνομα, και μαμάδες να κολλάνε ψείρες. Επίσης, έμαθα ότι το κουτί της Πανδώρας είναι πια πιθάρι.

Το θετικό βέβαια είναι ότι ο γιος μου, αν και δυσκολεύεται σαν πρωτάκι, καλά τα πάει και το σημαντικότερο, στρώνεται να διαβάσει. Βέβαια, είναι όλα πιο εύκολα, όταν υπάρχει κίνητρο: «Αν διαβάσεις ως τις 3 (γιατί μετά πάω για δουλειά), θα σε πάρω στα αγγλικά της αδερφής σου, να παίξεις στην παιδική χαρά» ή «θα σε αφήσω να παίξεις παιχνίδια στον υπολογιστή».
Από το «σταχτής» ξεκίνησα, έφτασα στην Αμερική… Χθες λοιπόν κόρη μου είχε μια εργασία για το σπίτι. Τους είχε γράψει ο δάσκαλος κάποια ουσιαστικά και ζητούσε να βγάλουν το αντίστοιχο επίθετο και να το γράψουν στα τρία γένη. Όταν λοιπόν είδε τη λέξη «καλοσύνη», όλα καλά! «ο καλός, η καλή, το καλό». Τι γίνεται όμως όταν πρόκειται για τη λέξη «στάχτη» ή «ουρανός» ή «ήλιος»; Εκεί αρχίζει το πανηγύρι. Γιατί, άντε, η κόρη μου, όταν της είπα «ουράνιος» έβγαλε τα άλλα δύο γένη. Το επίθετο σταχτής όμως πού να το ξέρει; Απορώ λοιπόν με την νεοελληνική γραμματική που έχει το επίθετο «ο σταχτής, η σταχτιά, το σταχτί» και που τα παιδιά το διδάσκονται (στην ε’ τάξη), ενώ ποτέ κανείς δεν το χρησιμοποιεί. Ποιος λέει «η θαλασσιά μπλούζα» ή «οι χρυσαφιές κουρτίνες»; Όλοι χρησιμοποιούμε μόνο το ουδέτερο: Οι χρυσαφί κουρτίνες, η θαλασσί μπλούζα κτλ. Δυσκολεύτηκαν τα παιδιά, δυσκολεύτηκαν και οι μαμάδες λοιπόν με το «σταχτής».

Μετά από αυτό, ρώτησα τους μαθητές μου χθες (11-18χρονών) πώς είναι το επίθετο που βγαίνει από τη λέξη «στάχτη» και δεν το ήξερε κανείς! Όλοι το έλεγαν λάθος ή δεν ήξεραν πώς γράφεται: «ο σταχτένιος» ή «η σταχτεία» ή «το σταχτύ»!

Τα παιδιά μαθαίνουν πράγματα που δε χρησιμοποιούνται καν στη γλώσσα μας! Και από την άλλη δε μαθαίνουν πολλά που θα τους ήταν χρήσιμα. Εν τούτοις, το μάθημα παραμένει μια μαγική διαδικασία και έχει στιγμές που το κάνουν ξεχωριστό και ευχάριστο. Τα ίδια τα παιδιά το κάνουν ξεχωριστό.

–          Τι βάζουμε, περισπωμένη ή οξεία;

–          Περισπ-οξεία!

–          Βγάλε μου μια λέξη σύνθετη από το ρήμα «τρέχω».

–          Τρεχαντήρι.

–          Δεν είναι σύνθετη.

–          Δηλαδή έχεις τρεχ-αντίρρηση; (πολύ πετυχημένο λογοπαίγνιο από μαθητή γ’ λυκείου).

Ναι, έχω αντίρρηση με πολλά! Πρέπει τα παιδιά να μαθαίνουν χρήσιμα πράγματα, να διδάσκονται σωστά και όλοι εμείς οι γονείς να εγκαταλείψουμε το α’ πληθυντικό (διαβάσαμε, γράψαμε κτλ) και να κάνουμε ένα βήμα πίσω. Να αφήσουμε τον δάσκαλο να διδάξει και τα παιδιά να «ξεδιπλώσουν» τη φαντασία τους. Να έχουμε υπομονή και να τα βοηθάμε. Να μην απαιτούμε να ξέρουν πράγματα που ούτε εμείς δε γνωρίζουμε. Υπομονή λοιπόν και καλή συνέχεια σχολικής χρονιάς!!

Νατάσα Δανιήλ
φιλόλογος

SHARE
Γεννήθηκα στις 25 Ιουλίου του 1979 στην Καρδίτσα. Αποφοίτησα το 2002 από το τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και από τότε ζω και εργάζομαι στην Καρδίτσα. Το 2009 παντρεύτηκα και απέκτησα μια κόρη και το 2011 γεννήθηκε ο γιος μου. Από το 2009 ως το 2014 ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Σπουδές στην Εκπαίδευση» στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Γνωρίζω αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά και τον ελεύθερό μου χρόνο ζωγραφίζω.